"رآوی"

انسان، شعله‌ای‌ست که با هر باد خاموش‌تر می‌شود و با هر خاموشی، یاد می‌گیرد چگونه آتش باشد

حماسه همیشه در میدان‌های خونین نوشته نمی‌شود؛ گاهی در اتاقی تاریک، جایی که انسانی خسته تصمیم می‌گیرد با وجود تمام دلایل برای تسلیم شدن، فردا را دوباره اختراع کند. و این، همان جایی‌ست که اسطوره‌ها متولد می‌شوند؛ نه از قدرت، بلکه از سرسختیِ روحی که بلد نیست چگونه خاموش شود..

شب‌هایی هست که ستاره‌ها خاموش نمی‌شوند، بلکه از خستگیِ تماشای ما پلک می‌بندند. ما در تاریکی، قصه‌ی روشنایی می‌نویسیم با جوهری که از زخم‌های کهنه چکیده است. تاریخ، دفتر خاطرات مردمانی‌ست که شکست خوردند اما آن‌قدر ایستادند تا شکست، مجبور شود نام خودش را تغییر دهد..

جهان، میدان جنگی‌ست که سربازانش نه زره دارند و نه سپر؛ تنها چیزی که بر تن کرده‌اند، خاطراتی‌ست که بوی شکست می‌دهد و امیدی که هنوز جرئت مردن ندارد. ما فرزندان خاکستریِ روزگاریم؛ با مشت‌هایی پر از آرزو که مدام بر درِ بسته‌ی تقدیر کوبیده می‌شود، و هر بار، پاسخ جهان فقط سکوتی‌ست که از صدای فریاد بلندتر است..

پرنده‌ها مهاجرت می‌کنند بدون اینکه بدانند مرز چیست، و انسان مرز می‌سازد بدون اینکه بداند خانه کجاست.

پل‌ها ساخته می‌شوند برای وصل کردن فاصله‌ها، اما بیشتر وقت‌ها فقط ثابت می‌کنند فاصله وجود دارد.

انسان کتابخانه ساخت تا دانسته‌هایش را حفظ کند، اما هیچ‌جا قفسه‌ای برای ندانسته‌هایش نگذاشت.

ساعت‌ها اختراع شدند وقتی انسان فهمید نمی‌تواند لحظه‌ها را نگه دارد، تصمیم گرفت حداقل آن‌ها را بشمارد..

“دایرکت چنل باز شده”

بعضی راه‌ها به بن‌بست نمی‌رسند؛ به آینه می‌رسند.

بیشتر آدم‌ها دنبال آزادی نیستند؛ دنبال قفسی هستند که خودشان انتخابش کرده باشند..!

تمدن شاید فقط روشی بود برای اینکه انسان‌ها مؤدب‌تر اشتباه کنند..

.

ترسناک‌ترین لحظه، دیدن پایان نیست؛ دیدن ادامه‌ای است که دیگر تو در آن نیستی.!

شاید جهان بی‌نقص باشد، این ما هستیم که با فهم ناقصمان آن را ناقص می‌بینیم..

حقیقت مثل آینه شکسته‌ست؛ هرکس فقط تکه‌ای رو می‌بینه و اسمش رو کل می‌ذاره..

انسان تنها موجودیه که می‌تونه وسط روشنایی، با دقت گم بشه.

“بهمن ۱۴۰۴”

حقیقت همیشه تلخ نیست؛ ما ذائقه‌مون فاسده..