دژم

“زندگی به من آموخت آدمها نه دروغ می‌گویند، نه زیر حرفشان می‌زنند، اگر چیزی می‌گویند؛ صرفا احساسشان در همان لحظه است نباید رویش حساب کرد.

‏دلم یه «دیدی تونستم» از ته دل می‌خواد.

تو بلد بودی! بلد بودی کاری کنی بین گریه قَهقَهه بزنم، با وجود بی‌خوابی تا خود صبح حرف بزنم، با تموم خستگی چندساعت قدم بزنم، با یه موزیک غمگین برقصم، وسط گریه لبخند بزنم، با سر درد عمیق بخوابم، توی اوج ناامیدی ادامه بدم، و وقتی همه‌جا تاریکه روشنایی رو پیدا کنم و به سمتش برم... راستشو بخوای تو تنها کسی بودی که منو بلد بودی.

من بخاطر تو گریه نمی‌کنم، من گریه می‌کنم چون توهمی که از تو توی ذهنم داشتم با حقیقتی که تو واقعا هستی، متلاشی شد.

می‌خواستم جای دیگری بروم، جایی که آسمانش رنگ دیگری باشد. می‌خواستم با خورشید رفیق باشم، دستان ستاره‌ها را بگیرم، و با آن‌ها تا آسمان آبی خیالم پرواز کنم. می‌خواستم از شاخه‌های درختان طنابی ببندم، و تا قله‌ها‌ی رهایی تاب بخورم. می‌خواستم جای دیگری بروم، جایی که از آسمانش آرامش ببارد، و خورشیدش عشق بتابد. جایی که بدون هراس بتوان انتخاب کرد، بدون ترس عاشق بود، و بدون نیاز مهر ورزید. من خسته‌ بودم از این حوالی. می‌خواستم جای دیگری بروم، و در روزگار دیگری باشم …

‌به اندازه‌ی یه رشت، آسمونم اَبریه.

باید در خودت، یک گوشه‌ای از وجودت، آدمی ساخته باشی که در روزهای سخت، نیازی به پناه بُردن به هیچ کجا نداشته باشد. وقتی انسان فهمید که چگونه با غم‌ها و رنج‌هایش تنها بماند، دیگر چیز زیادی نمانده که یاد نگرفته باشد …

خوشمان آمد

دژم بودن (لبخند غمگیز).

پردگاهو دوس داشتم قشنگ بود

ترکیب بهشتی😋

حس میکنم نمیخوره بزار ببینن

گممون نکنن دژم✨

عجب به به

کیک ها برن با تشکر