دژم

هرچی بیشتر بهشون احترام بزاری احمق تر شناخته میشی، مثلا ‏انقد به آدما فرصت دوباره دادیم فکر کردن منتظر میمونیم تا برگردن!

هرگز نمی‌توانست از انتهای وجودش غریبه شدن کسی را که قلبش را لمس کرده بود بپذیرد؛به همین خاطر اغلب از آدم‌ها فاصله می‌گرفت؛ آدم‌های جدید او را به یاد زخم‌های قدیمی‌اش می‌انداختند...

هرگز نمی‌توانست از انتهای وجودش غریبه شدن کسی را که قلبش را لمس کرده بود بپذیرد؛ به همین خاطر اغلب از آدم‌ها فاصله می‌گرفت؛ آدم‌های جدید او را به یاد زخم‌های قدیمی‌اش می‌انداختند...

بعد از اینکه برای کسی تعریف می‌کنی چگونه ترک شدی؛ تازه می‌فهمی چه بر سرت آمده، چه بر سرت آورده.

آدم نیاز داره بدون اینکه چیزی‌رو یادآوری کنه،دیده بشه. کسی که بخوای هی بهش بگی منو ببین، بهم توجه کن، منو دوست داشته باش مفتم نمی‌ارزه .

بین تمام حکایات و افسانه‌هایی که شنیدم غم انگیزترین روایت عشق را در این دردنامه یافتم: قلبم جایی رفت که جسمم نبود؛و جسمم جایی ماند که قلبم نبود...!

‌یه جوری اصلا درس نمیخونم انگار ویزام اومده.

‌ یه جوری اصلا درس نمیخونم انگار ویزام اومده. ‌

هر آدمی تو زندگیش یه نفرو داره که نداره.

من زیبایی تو را از نزدیک دیده‌ام و لبخندت را صدای تو را بارها شنیده‌ام از آسمان، در باران نه از پشت سر درست مقابل چشمانم میخندی و اگر راز دار بیماری‌ام هستی هنوز دستم را بارها گرفته‌ای هنوز از تو یک نفر جا مانده تا از من، پنهانی پرستاری کند هنوز از تو یک نفر جا مانده که وقت سر به زیری دستش را زیر چانه‌ام میگذارد و با همان دستی که اشک‌های مرا پاک می‌کند باران را از گوشه‌ی چشمان خود نیز برمیدارد...

‌دلم می‌خواست کل روز افقی باشم و آسمون رو نگاه کنم، اما مجبورم عمودی باشم و آدما رو نگاه کنم.

مدتی باران و تاریکی را گوش کردم چه لذتی دارد از فردای نیامده نترسیدن گوش به باران دادن چای درست کردن‌ و پادشاه وقت خود بودن.