دژم

‏من به تراپیست احتیاج ندارم، من به مهاجرت از این‌جا نیاز دارم.

‏تنهایی خیلی چیزا رو ازت میگیره،بجاش بهت یاد میده غیر از خودت هیچکس برات مهم نباشه.

ببین سراغ مرا هیچ کس نمی‌گیرد... مگر که نیمه شبی غصه‌ای غمی چیزی...

چقدر گذشتیم؛ بخشیدیم، چقدر نادیده گرفتیم، چقدر گفتیم حالا یه اشتباهی کرد سخت نگیر، چقدر گاهی کوچیک شدیم حتی، چقدر گاهی بیش از حد مهربون بودیم؛ همه‌ی این کارا رو کردیم تا نگه‌شون داریم که بعداً شرمنده‌ی دلمون نشیم! ولی همه جوره شرمنده‌ی عقلمون شدیم.

موسیقی چیزی نیست که فقط با گوش بشنوی، موسیقی چیزیه که با چشم‌ها، ذهن و قلبت حس می‌کنی؛

بشنوید بیشتر از این نمیتونم بگم بشنويد.

اینجا نمیشه به کسی نزدیک شد آدما از دور دوست داشتنی ترن...

کسی میدونه دکمه‌ی "بسه" کجاست؟

یه روز توی شهر خیالاتم پیدات میکنم و روی ماه باهم پیتزا میخوریم و فیلم میبینیم.

روزی صدبار به خودم میگم مگه تو چند سالته که انقد حالت بده؟! و روزی صدبار جواب میدم: جوان ز حادثه‌ای پیر می‌شود گاهی.

یک ساعت خوابیده، تو روز حداقل دو بار ساعت رو درست نشون میده ولی ساعت خراب، هیچ وقت ساعت رو درست نشون نمیده؛ مثلا بعضی آدمها هم نبودنشون کلا قشنگتره تا اشتباه بودنشون!

گاهی اوقات به درستی نمی‌فهمم، دلتنگی من بیشتر به خاطر توست، یا برای تکه‌ای از من که در کنار تو جا ماند، و دیگر هرگز بازنگشت …

آری خسته‌ام، ‏اما به نرمی لبخند می‌زنم بر خستگی، ‏که فقط همين است زندگی. ‏در تن آرزويی برای خواب، ‏در روح، تمنايی برای نينديشيدن …