𝗖𝗵𝗲𝗿𝗿𝘆 𝗰𝗼𝘁𝘁𝗮𝗴𝗲

خیلی خسته بودم ، همینطور غمگین ، از آن غم‌ها که به زبان نمی‌آیند.

نمیخواستم قبولش کنم ولی اره آریا‌جون

فکرکنم مشکل از موقعیت مکانی نیست؛ مشکل منم.

کلا اینجوریم که تو اوج صمیمیت بازم به آدما شک دارم!همیشه حس می کنم آدما کاملا اون چیزی که بیان میکنن یا نشون میدن نیستن،بلکه اون چیزی هستن که هیچوقت راجع بهش حرفی نمیزنن.

مود این روزام :

آلبا دسس پدس واقعا قشنگ میگه: دلم می خواهد زندگی‌ام را مانند بسته ای در دست فردی دیگر بگذارم و بگویم بیا برای من دیگر بس است حالا تو فکر بقیه‌اش را بکن.

مهم نیست اگر سیاره زمین سرخ شود، بعد ترک ترک شود و توی این آسمان رنگ و رو رفته منفجر شود، دل من خنک نمی شود. باید خودم هم بتركم و مثل قطره های باران بپاشم به کل جهان. همین و بس.

کاش تو اینجا بودی، یا من اونجا بودم. یا ما با هم بودیم، هر جهنمی که بودیم.

همه‌شون ازم میپرسن که خودت رو ده‌سال دیگه کجا می‌بینی ؟ حقیقتا نمیدونم چون یه سال پیش خودم رو اینجا نمی‌دیدم.