آناهِل؛

این استعداد نحس تمام لذت‌های کودکی مرا بلعید. از همان سال‌های دور، وقتی باید برای یک بادبادک رنگی ذوق می‌کردم، من نگران بودم که نخ آن مبادا پاره شود. وقتی باید با بچه های محل دنبال توپ پلاستیکی می‌دویدم، من می‌شمردم چند بار افتاده ام و چند بار گل خورده ام تا «اشتباه نکنم». هر جا باید می.خندیدم، جدی بودم هر جا باید میدویدم، ایستاده فکر میکردم «درستش چیست؟». آن قدر حسابگر و دقیق و پر از «باید بزرگ شدم که نفهمیدم کی زانوهایم دیگر خاکی نشدند. نفهمیدم کی دیگر کسی نگفت ولش کن فقط خوش بگذرون به خودم آمدم و دیدم بزرگ شده ام با دستی پر از لیست کارهای نیمه تمام و قلبی خالی از خاطرات بی خیالی گاهی فکر میکنم. کاش کسی همان وقتها دستم را میگرفت و می گفت: بازی کن... هیچ چیز جدی نیست »