آناهِل؛

نه سقوط میکرد نه زندگی... همیشه لبه ی پرتگاه زندگی بود.. انگار زندگی او همیشه باید بلاتکلیف میماند.. همه چیز ناقص بود اینگونه که نه بودن کامل بود نه نبودن کامل.. سقوط میکرد اما به زمین نمیرسید.. زنده بود اما زندگی نمیکرد..

ایندفعه نه با کوتاه کردن موهام نه آهنگای غمگین نه سیگار نه قرصای آرامبخش نه خابیدنای زیاد نه قدم زدن نه بغل مامان نه گریه های طولانی با هیچی حالم خوب نمیشه ، ایندفعه از همیشه شب تره.