"افکارِآیدا❤️

...

تَهِ تهش میرم با یه مرتیکه پولدار ازدواج میکنم که تنها غصمم این باشه که خواهر شوهرم بهم گفت غذات شور بود.

چرا همش حس میگنم زلزلست.

سیرکی به نام سازمان سنجش توی این دوسال بدجور کونم‌گذاشت.

تا اطلاع ثانویه، هیس.

مگه من از تو میپرسم تو چرا انقد گوه میخوری؟

از این به بعد هرکی به خوابیدنم گیر بده یکی میزنم تو دهنش.

اخه به تو چه که من زیاد میخوابم.

‏یه غمی خیلی پر رنگ‌تر از بقیه غم‌هاست، هضم نشدنی و هرگز خوب نشدنی. هر بار با هر اتفاقی غمگین می‌شی یا صدمه می‌بینی برمی‌گردی پیش اون غم. از غم‌ های جدید به کهنه ترین غمت پناه می‌بری. به جانکاه ترین غمت، به غم عزیزِ بی‌رحمت.

وای چه روزای کصشعری.

معمولا اجازه میدم آدما به طور مکرر منو ناامید کنن تا لحظه‌ی حذف کردنشون هیچ شک و تردیدی به دلم راه ندم.

...

تو از حرف زدن با جایِ خالی چی حالیته.

عه صبح شده.

حالا خودمم بخشیدمت، دوست صمیمیم رو چیکار می‌کنی؟

بخدا که من قبل کنکورم شبا راحت تر میخوابیدم تا الان.

چه گناهی کردیم که توی این کشوریم.