Arcadia

حیرت هر کس به اندازه‌ی آگاهی او است.

فریاد ز بی کسی نه رای است کاخر کس بی کسان خدای است

المواقف تكشف البشر فلا تحكم على أحد من كلامه الناس مثاليون حين يتحدثون. «شرایط، افراد را آشکار می‌کند هیچکس رو از رویِ حرفاش قضاوت نکن مردم وقتی صحبت می‌کنند نمونه‌اند...»

نبوغ واقعی تمام مرزها را درمی‌نوردد.

تحولی بود که در او رخ داده بود.

هر تصمیمی که می‌خواهی بگیری خودت بگیر.

در چهره و در شخصیت او چیزی جذاب، چیزی ناگفتنی وجود داشت.

همیشه گوشه‌ای را برای گریستن انتخاب می‌کرد.

انگار یک بار در این دنیا زیسته بود و حالا تجربه‌ی دومش بود.

ما برای زندگی به لطافت و سختی توامان احتیاج داریم.

ما برای زندگی به لطافت و سختی توامان احتیاج داریم.

ادبیات، انسان را لطیف‌تر می‌کند؛ ادبیات، انسان را سخت‌تر می‌کند.

چخوف در پایان هر سال همه نامه‌هایی را که به دستش رسیده بود به ترتیب حروف الفبا مرتب و آن‌ها را روی دسته خودشان بایگانی می‌کرد دور نامه‌ها روبانی به دقت بسته می‌شد و در میز کارش نگه‌داری می‌شدند.

آیا من بودم که او را دوست داشتم؟ او بود که مرا دوست داشت؟ یا ما هر دو یک‌دیگر را دوست داشتیم؟

رفته‌رفته این آرزوی مقاومت ناپذیر در وجود او پا می‌گرفت که خاطره‌هایش را با کسی قسمت کند.

به نظر می‌رسد که ما برای تحمل خود، اسیر محبت دیگرانیم.

می‌اندیشید و او را در خیال مجسم می‌کرد.

هیچ چیز مانند قلب انسان فریبکار و شرور نیست کیست که از آنچه در آن میگذرد اگاه باشد

پیش خود می‌اندیشید که تجربه‌های تلخی که از سر گذرانده این حق را به او می‌دهد که زن‌ها را هر‌چه می‌خواهد بنامد اما حتی یک روز هم نتوانسته بود بدون این جنس پست‌تر سر کند.