Pandæmonium

مرد خیلی جوان یا خیلی پیر نبود. معقول به نظر نمی‌رسید. گوشه‌ای داشت چیزی می‌نوشید. نمی‌دانم چرا سر حرف را باز کرد. گفت "زنم رو طلاق دادم. نشد دیگه. محبت که از دل‌ بره نمیشه. نمیشد دیگه." ‏گفتم "آسان‌ترین نیست، ولی گاهی میشه راه‌هایی برای ادامه پیدا کرد." گفت "نه دیگه. سرد شده بودیم. سرد شده بود." ادامه داد "تو این هفت سال با هیچکس نبودم. نه رفاقتی، نه رابطه‌ای، من اهل پولی اینا هم که نیستم." نوع نگاهش به روابط انسانی و تقسیم‌بندی‌شون، صلب ولی صادقانه بود. تاکید کرد "تو این هفت سال با هیچ زنی نزدیک نبودم." سوال کردم "بچه دارید؟" گفت "داشتم." و من لال شدم، تا او سخن بگوید. ادامه داد "تصادف کردیم. زنم خونه بود و منم بدجوری مست کرده بودم. داشتم با بچه‌مون میرفتیم سمت خونه پیش مادرش." اگر این جملات بالا رو نگفته بود، شاید میشد بیشتر حرف بزنیم. ولی خب او با هیچ زنی توی هفت سال نزدیک نبود. این آدم با حرف قانع میشود؟ ‏این سوال او ست، نه من. ‏آدم‌ها گاهی لازم دارند حرف بزنند، لابد برای دیگرانی هم گفته. شاید بخشی از روزمره‌ش باشد. شاید وقتی دیگران دلداریش می‌دهند کمتر از خودش بدش میاید.

"مسخره کردن کسی که با معلولیت مظلوم‌نمایی می‌کنه، دفاع از حیثیت معلولین هست." "مسخره کردن بیماری، دلیلی برای ناراحتی بیمار نیست مگر اینکه بیماری رو بخشی از هویتش بدونه."

میخواستم دنیا را نشانش دهم. او فارغ از دنیا به تماشای من نشست...

"منم ماهی خسته از آب، که تن میده به تور که کم شه غم‌هاش"

سال‌ها گذشت و ده‌ها فیلم و سریال دیدم. ولی هیچ سریالی هانیبال و هیچ فیلمی فایت‌ کلاب نشد.

بعضی‌ها کلید رو گم‌ میکنن، بعضی‌ها در رو.

"گمشده" بسیار خوش صحبت بسیار امیدوار بدون دلتنگی بسیار شاد و خندان جذاب و با اعتماد به نفس "لطفا در صورت پیدا کردن این شخص، او را به خود برگردانید..."

+بهم یه نصیحت بکن. یه جمله بگو که همیشه یادم‌ بمونه. -"هیچ خبری نیست..."

زندگی ایستاده پشت در، شیفته‌ی مرگ شده با مردنم. ایستادم. این پا و اون پا میکنم که باز کنم در رو یا منتظر بمونم...

هیچوقت کار اشتباهت رو توجیه نکن. هربار که یک اشتباهی رو توجیه کنی، انجام دادنش برای دفعه بعد راحت‌تر میشه.

مشکل اینه که اونقدر باهوش هستی که بتونی هرچیزی رو توجیه کنی و این باعث میشه هیچوقت نفهمی توی چه منجلابی هستی چون اون قدر ماهر هستی که بتونی خودت و بقیه رو گول بزنی که این منجلاب نیست چشمه‌ی آب گرم هست.

مشکل اینه که برای هیچ‌چیز اونقدری که باید تلاش نمیکنی و در کمال ناباوری برای نگرفتن نتیجه ناراحت میشی.

گاهی شب‌ها فکر میکنم من لایقش بودم. اما بعد یادم میفته به لیاقت نیست.

اینجا برای تو، هیچ چیز جز من و گیتار و گریه نیست.

قانع‌شون کن مظلوم هستی، اونوقت برای ظالم بودن بهت حق میدن.

جمال عبدالناصر، دومین رئیس جمهور مصر و از تاثیرگذارترین چهره‌های جهان عرب.