𝐇𝐢𝐫𝐚𝐞𝐭𝐡

دمادم، غرق ظلمت، به نور هم مشکوک...

پایان، در چشمانت خلاصه شد.

در آخر من ماندم و خاکستری از امید هایی که آتش گرفت دفتری پر از رویاهای پژمرده شده و داستانی که هیچگاه فاش نمیشود

زیبایی‌ ماه، هستی‌ را به‌ گریه‌ وا‌ میدارد

بین سیاهچال عمیق چشمات پرتره ای رو دیدی که بی شباهت به خودت نیست، دور از من اما غم انگیزی... تو در تار و پود قلب من پنهان شدی؛ هرجا بری به من برمیگردی

"باید داستانمون رو تنهایی بنویسم"

برایم اهمیتی ندارد سال هایی که فرا می رسند و سال هایی که از بین می روند، تویی تنها زمان که عقربه های ساعت نابودش نمی کنند. نزار قبانی

سرم از خاطرات تلخت سنگینی میکند چشمانم درد را فریاد میزنند تمام وجودم اشک میریزد برای آخرین نفس به قلبم چنگ میزنم میتوانی بارها حالم را بپرسی! لبانم چیزی جز خوبم را تقدیمت نمیکنند

شاید باید مهربونیمو برای چشمای اشک آلود تو به خرج میدادم! تو تنها کسی بودی که ارزششو داشتی

مرگ رویداد تازه‌ای برای جان بی جانم نیست ژنرال..

اما فکر کن چقدر زیباست که از آمیزش این دو مرگی متولد شود‌...

جرمم‌ طنابی بود که بافتم تا انتظار و رویا را با هم دار بزنم..

دود نشو در انتظارِ قدم های جرم نکرده‌ات!

بغض گلوی خود را با طناب دار به زار می‌اندازی؟!