-آمفی تئاتر کلوسئوم

بدترین قسمت دیلی داشتن اینکه میری عکسای قدیم می‌بینی و پیش خودت فکر می‌کنی چرا قدر اون روزا بیشتر ندونستی

ذهنم عادت کرده بود به اینکه باید نتیجه رو سریع ببینه، انگار دیگه اون روند طبیعی رو طی کردن ارزشش رو از دست داده بود و الان دارم می‌بینم زندگی اون درس قبل امتحانی نبود که یک روز قبل بخونم و بعد فردا تو امتحان نتیجش رو ببینم، زندگی اون امتحان فردا نیست و نخواهد بود. تو تمام تلاشت رو می‌کنی برای چیزی که فقط توی طولانی مدت پدیدار میشه و این موضوع هم بهت شور و شوق بیشتر میده هم انتظار بیشتر.

تو یک مسیر قدیمی بارها و بارها راه رفتن بهت چیز جدیدی یاد نمیده.

تو یک مسیر قدیمی بارها و بارها راه رفتن، بهت چیز جدیدی یاد نمیده.

تو یک مسیر قدیمی بارها و بارها راه رفتن، بهت چیز جدیدی یاد نمیده.

*مهربان کدام سگ پدریه؟ من مهربان بودم.

آقای حافظ من کجای این رو به خوب برداشت کنم خب؟

تک تک کلماتش رو یادمه اما خب ساعت‌ها زحمتم به باد رفت

امروز فهمیدم یکی از کتاب‌هایی که چندماه پیش شروع کرده بودم نوشتن و تا یه حدودی پیش رفته بود متاسفانه پریده :)))

تازگی‌ها اینو راجع به خودم فهمیدم که من از قصد از چاله در میام که خودم رو بندازم تو چاه.

چراغ روی میز رو روشن کردم، کتاب رو از جایی که مداد بود باز کردم و سعی کردم ادامه بدم. بابا اگه اینجا بود بهم می‌گفت این نور برای مطالعه خوب نیست و اون یکی چراغ رو روشن کن، با یادآوری این حرف بابا لبخند روی لبم اومد. همچنان نشسته بودم و قصد بلند شدن برای روشن کردن چراغ پر نور تر نداشتم، اما از اینکه مامان و بابا، با هر چقدر فاصله توی تک تک لحظه‌هام یاد می‌شن خوشحال بودم. گاهی فاصله به آدم یادآوری می‌کنه که چقدر چیزهایی که روزمره و عادی به نظر می‌اومدن از هر چیزی زیبا تر و ارزشمندتر ان.

این چند روز، دور از آنتن و هر گونه ارتباط با دنیای بیرون.

کاملا صورتی کمرنگ

خط قرمزهات هنوز قرمزن یا در بهترین حالت صورتی یا گلبهی؟