گیلاسِ ناناس.

دخترک خسته، پس از مدت ها شوق و بی قراری بالاخره به سیارک 3095 خیام رسید. ساعت ها پیش او نشست شعر خواند و حرف زد، حرف هایی در گوشی.

چند روزی در آغوش گرم خانواده و در سفر سپری شد و حال؟بهترم.

برای شبِ تار من، چو دریای نوری.

و نگاهش را مصصم به او دوخت بی هیچ ترسی.

و گفت اگر می‌خواهی رازی را نگه داری، باید آن را از خودت هم مخفی کنی.

من؟ همان نقاشی نابود شده.

«من؟ همان غم.»

ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور،که مردم به آن شادمانی بی سبب می‌گویند.

Je viens du ciel et les étoiles entre elles ne parlent que de toi

امروز صبح پاریس تاریک است. ابر و مه ریز نامحسوسی که در هوا معلق مانده همه چیز را پر کرده. شهر تاریک است و دل گرفته. پاریس غمگینی است. دلم نمیخواست بیدار شوم، دلم مثل همین هوا بسته و خفه بود، باز نمیشد.

امروز در فرانسه قدم میزنم

امیدوارم شهرام ناظری عزیز، هر چه زودتر بهتر شه.