گیلاسِ ناناس.

کلماتت را بلند کن، نه صدایت را..

اصلا ته تهش یه خنیاگر(نوازنده) دربار ساسانیان که حقم بود!

یا شایدم الان یه نقاش بودم تو مدرسه صنایع مستظرفه و استادم کمال الملک بود و باهم راجب هنر و سیاست سخن میگفتیم

الان باید آماده میشدم برای مجلس رقص مجلل امشب با لباس های مخمل و دیدن معشوقه ام میان اون همه هیاهو و نگاه های یواشکی،

یه زمانی که همه کت و شلوار میپوشیدن کفش های چرم مشکی به پا داشتن نامه دستی با عطر خودشون مینوشتن برای دیدن هم سالیان سال به یاد هم زندگی میکردن در انتظار یه روز بهاری برای دیدار منو برگردونید به چند صد سال پیش من از این نسل نیستم محبوبم

ولی تیم ملیتون با این نتیجه واقعا مردم ایران رو خوشحال کرد!

تاکید مجدد

و خون تو آخرین رنگ رنگین کمان شد.

و آن سه نفر با روح و جسمی رنجور از تونلی عجیب گذشتند و برای مدتی کوتاه پا به جهانی موازی گذاشتند، جهانی که آزادانه می‌چرخیدند و هیچکس آن ها را نمی‌دید و با شعر های فاضل و نگاهی رو به اولین ستاره ی پدیدار شده ی شب، صدای عجیب دکل های برق و سخن گفتن از آرزو ها شب را سپری کردند

از جزئیات قابل تحسین شاید

تمام حجم قفس را شناختیم، بس است بیا به تجربه در آسمان پری بزنیم!

این روز ها خیلی در حال عجیب و غریب شدنم..

صبح هنگام با طلوع خورشید هنوز هیچکس بیدار نشده، زود چمدانش را جمع کرد و از فیلم های سیاه سفید و صامت چارلی چاپلین به جهان پر از کلمه و رنگ آمد و این گونه آغاز کرد : به نام خدای رنگین کمان