1 308
Subscribers
No data24 hours
-27 days
-3830 days
Posts Archive
1 307
Repost from a little bit of me
اجازه بدیم هر کسی هر جوری دوست داره باشه
وظیفه ما مراقبت از نور درون خودمونه.
1 307
Repost from ·Alaska, Alaska·
توی دنیایی که الان هوش مصنوعی عملا پشت صحنهی همهچیز هست (از کارهای شرکتی گرفته تا فرستادن پیامهای مختلف)، هر چیزی که واقعا توسط یک انسان ساخته شده باارزشتر از قبل میشه. غلطهای تایپی باارزشن، لرزش صدا باارزشه، اشتباهها معنا دارن، آسیبپذیری قابل احترامه. ایدههایی که به نظر عجیب یا نامنظم میان، عجیببودن، و حتی خود انسان بودن همه در نهایت ارزشمندن.
ترجیح میدم یکی چیزی رو از ته دلش بهم بگه، حتی اگه شلخته و نامرتب از دهنش دربیاد، تا اینکه بره از یک ربات بپرسه چطور حرفش رو «بینقص» بزنه. فکر کنم توی این وسواس کمالگرایی داریم انسان بودنمون رو از دست میدیم. اصالت و واقعی بودن، به همین «نقصهای نامرتب» وابستهست، چیزی که هر روز داره نایابتر میشه. ولی من باور دارم که ما همیشه، بهطور غریزی، جذب آدمها و چیزهایی میشیم که واقعی بهنظر میان، حتی اگه عجیب باشن. عجیب بودن، متفاوت بودن و کامل نبودن آسیبپذیره. اما همین آسیبپذیری شبیه یک قدرته. بهت آزادی میده، ارتباط واقعی میسازه، و تنها راهی هست که توسط اون میتونی خودت رو از شرم و عذاب وجدان رها کنی.
اینکه اجازه بدی ناقص باشی و این نقص بهطور طبیعی از درونت ظاهر بشه، شجاعت و صداقت میخواد. این کار تو رو به ذات انسانیت نزدیک میکنه، تو رو میرسونه به یک جای خیلی انسانی، تقریبا شبیه کودکی. اون جایی که میتونی بازی کنی، کشف کنی و خلق کنی. جادوی واقعی هم همونجاست.
عجیب بودن و متفاوت بودن عیبی نداره. همهش جالب و جذابه. دستوپاچلفتی، شلوغ، و انسانی! راستش چیزهای بینقص حوصلهم رو سر میبرن.
1 307
When I got enough confidence, the stage was gone. When I was sure of losing, I won. When I needed people the most, they left me. When I learnt to dry my tears, I found a shoulder to cry on. And when I mastered the art of hating, somebody started loving me
William Shakespeare
