𝔽𝕒𝕣𝕒𝕨𝕒𝕪 𝕥𝕙𝕚𝕟𝕜𝕤

چشمِ دیدن داشته باشیم؛ خوشحالی دیگران، چیزی از سهم ما کم نمی‌کنه.

مهم نیست حق با کیه، کسونه واویلا باشی برنده‌ای.

یه پرونده‌هایی رو نه تنها باید ببندیم، که باید بسوزونیم و خاکسترش رو بریزیم توی یه جعبه‌ی کوچیک، بعد اون جعبه رو بذاریم توی یه جعبه‌ی بزرگ‌تر، بعد بذاریمش توی یه جعبه‌ی بزرگ‌تر، بعد اون جعبه‌ی بزرگ‌تر رو بندازیم توی یه چاه، چاه رو پُر کنیم، روش بتن بریزیم، بعد مختصات اون بتن رو ثبت کنیم و یه بمب اتم لانچ کنیم روی همون مختصات و خلاص.

رها کردن سخته، اما نگه‌داشتن چیزی که بهت آسیب می‌زنه خیلی سخت‌تره.

شاید اگه بعدا برگردم و فیلم‌ این روزهای خودم رو نگاه کنم آدمی رو ببینم که به دوربین نگاه نمی‌کنه. کسی نمی‌تونه رد نگاهش رو بگیره و دنبالش کنه تا بفهمه چی توی سرش می‌گذره. احتمالا آدمی رو ببینم که از تجربه‌های تکراری و مشترک بین آدم‌ها پر شده و مدام دلش می‌خواد خودش رو کنار بکشه تا توی دید نباشه

برای درست بودن یه تصمیم، لازم نیست تمام احساساتت باهاش موافق باشن.

چنل خودمه دوست داشتید جوین شید

سردرد و معده درد دیگه برای من بیماری نیست؛ لایف استایله.

خیلی‌وقته از مرحله‌ی "نه بابا امکان نداره" رد شدم رسیدم به مرحله‌ی "هیچی از هیچکس بعید نیست"

هر روز رنگ عوض کردن هم خوب نیس یکم ثبات داشته باشین.

وقتی حال نداری بری کارگاهت کار کنی

مرحله بلاکین(blockin) که میشه مرحله ی اول تو بعضی از سبک های نقاشی البته که ابن تابلو تموم شده و عکس برای پارساله

‏مامانم پسورد اینستاشو یادش رفته بود و هرکاری کردیم نشد پیجشو برگردونیم، یه پیج جدید واسش زدم. الان هر ده دقیقه یکبار در اتاقو باز میکنه میگه: پست‌های آشپزی منو پروندی الگوهای خیاطیمو حذف کردی زندگیمو نابود کردی خدا ازت نگذره

این یک ماه، ماهی عجیبی بود برام واقعا

هیچوقت هیچ اشتباهی رو دوبار تکرار نمی‌کنم. قشنگ ده بیست بار تکرار می‌کنم تا وقتی مطمئن بشم کاملاً دهنم سرویس شده.

اگر چیزی پیوسته بهت الهام میشه نمی‌تونه توهم باشه.

بم گفت واقعیت اینه که بیست و هفت سالگی یه نقطه‌ی گذاره؛ یه دره‌ی بین “آنچه بودم” و “آنچه باید باشم”. تو الان داری از یک «نسیم قدیمی» فاصله می‌گیری، اما هنوز کاملاً «نسیم آینده» متولد نشده. اینجا درست وسطشه. خاکستری، گیج، ولی خیلی حیاتی.