"اِچ"

ای مرغ سحر! عشق ز پروانه بیاموز کان سوخته را جان شد و آواز نیامد این مدعیان در طلبش بی خبران اند کان را که خبر شد، خبری باز نیامد ـ سعدی

ای مرغ سحر! عشق ز پروانه بیاموز کان سوخته را جان شد و آواز نیامد این مدعیان در طلبش بی خبران اند کان را که خبر شد، خبری باز نیامد ـ سعدی

یکی از خوشبختی هام اینه که موهام همیشه بوی بهشت می‌دن.

«ما کردها اگر امیدمان را از دست میدادیم تا حالا از بین رفته بودیم»

#ثبت_لحظات

ـ الف، قامت ما بود که دال‌ش کردند.

زخم ایران همیشه رو بدنم بازه. زخمی که این وطن و این خاک بهم زده هیچوقت درمون نمی‌شه. کدوم مادری انقدر به فرزندش جفا می‌کنه؟ یا اصلا کدوم فرزندی انقدر نسبت به مادر مریضش بی تفاوت می‌شه؟

تو این یه هفته تعطیلی و بخور و بخواب، کسی از خودش پرسید چرا هیچ کاری از دست‌مون برنمیاد؟ کسی اصلا با خودش فکر کرد چرا این شده حال و روزمون؟ چرا واقعا؟ چیشد؟ چیشد که به درد کشیدن و عذاب کشیدن و ساکت موندن عادت کردیم؟

داشتم فکر می‌کردم چه خوبه شب یلدا داریم. کاش از این شبا بیشتر داشتیم. این شبا همشون بهونه‌س برای اینکه دور هم جمع بشیم و خنده بیاد رو لبامون. درواقع بهتره بگم کاش از این بهونه ها بیشتر داشتیم.

خیلی رندوم دیشب از خواب پاشدم یه مسئله ریاضی که تو خواب داشتم بهش فکر می‌کردم رو حل کردم و دوباره خوابیدم. :)))))))))

وضعیت می‌دونی چجوریه؟ ما برق داریم استاد برق نداره و استاد برق داره ما برق نداریم. و همینجوری میشه که کلاس برگزار نمیشه و فقط سلامت روان ما تو این مملکت حروم میشه.

هوا مرا یاد هوای خوش‌مان می‌اندازد. همان هوایی که با تو در آن نفس کشیدم و کنارت عاشقی کردم. همان هوای سردی که در میان آغوش‌ت جای خودش را به گرما داد. آن عطر گرم و مست کننده، دستان حلقه شده‌ات دور شانه ام. این هوا هوای توست. و برای من پر از مهر توست. بعد از یک سال برای من از تو خاطراتی مانده که با یادآوری اش دیگر مانند گذشته غمین نمی‌شوم بلکه می‌خندم و یادشان را بخیر می‌کنم. و از تو عطری مانده که با هر بار نفس کشیدنش از خودم می‌پرسم، اگر برای هم ساخته نشده بودیم، پس چرا عاشق هم شدیم؟

۶ ۷ ۸ باقرزاده ۹ ۱۰.