"اِچ"

فوتبال یا هندسه؟ مسئله این است.

Hug is all we need.

-🤍

دیگه نمی‌خوام ادامه بدم. خسته شدم؛ و ناامید.

نجات دهنده اونموقع که باید درس می‌خوند، نخوند و الان دیگه فقط یه گریه کننده‌ست.

🤡ـ

-🤡

ناپروکسن نه ولی مرگ موش قطعا اثر می‌کنه.

-🤍

لَا تَدْرِي لَعَلَّ اللَّهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذَٰلِكَ أَمْرًا ﭼﻪ می‌دانی؟! ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﺵ ﺧﺪﺍ ﮔﺸﺎیشی ﺑﺪﻫد. [الطلاق (١)] همین «چه می‌دانی»، آدم رو پر می‌کنه از تلاش. از صبر. از انگیزه برای ادامه دادن. از تکیه کردن به خدا. یک کورسوی امید برای ادامه دادن در محاصره‌ی تمام ناامیدی‌ها. می‌دونم بیشترتون مثل من نیاز دارید اینو بشنوید، پس ناامید نباشید و فقط ادامه بدین.

نمی‌دونم چه حکمتی تو اینه که من هر دفعه موقع شکار که می‌رسه ریدنم می‌گیره. واقعا درست نیست این وضع.

نوشتم، پاک کردم. نوشتم، پاک کردم. چشمام می‌سوزن. می‌زارمش رو حساب اینکه ریمل رفته تو چشمم. قلبم درد می‌کنه. اینم می‌زارم رو حساب اینکه معده‌مه ولی من فکر می‌کنم قلبه. مغزم درد می‌کنه. اینو رو حساب چی بزارم؟ مغزم درد می‌کنه از بس فکر کردم، از بس حساب کتاب کردم، از بس عذاب وجدان کشیدم، از حس ناکافی بودن، از این همه سگ دوی بی‌نتیجه و از این همه بن بست که هر لحظه منو پر می‌کنن از ناامیدی. کاش مغزم بس کنه. کاش میشد از برق بکشم‌ش. حقیقتا نمی‌دونم این حسای مضخرف تا کی می‌خوان طول بکشن. تنها چیزی که برام مهمه این وسط خودمم. فقط دارم سعی می‌کنم مراقب خودم باشم که یه وقت دوباره نشکنه.

من‌و بغل کن. من‌و جوری بغل کن که انگار هیچوقت نفس نکشیدم.

Hug is all we need.