"اِچ"
Open in Telegram
در تکاپو؛ برای زندگی، برای بقا. http://t.me/BluChtBot?start=61a1a103b8d8a28e8442
Show more189
Subscribers
No data24 hours
-17 days
-430 days
Posts Archive
189
رفتن آدم های زنده؟ هیچکس. همه میان که برن.
اما از دستدادن مادربزرگم برام خیلی سنگین بود و هست. هنوز هم باهاش کنار نیومدم.
189
درواقع، مُرده بودم جونم شدی دوا و درمونم شدی گُم و گور شده بودم، اومدی فرمونم شدی راهو نشون دادی دوباره با مشکلا بود هر طوری تو سر و سامونم شدی و در واقع، گرمایِ خونم تویی روحم تویی مهربونی, معرفت، قشنگی، همشون رو هم تویی. در واقع، من اگه یه آرزو داشته باشم اونم تویی..🤍
189
رمغی ندارم برای ادامه دادن. همهی برنامه ها بهم ریخت و من فقط تماشا کردم. شاید بهتره برنامه ای نریزیم چون ممکنه یه پیرمرد مودی یهو صبح از خواب پاشه و بگه خب امروز هوا هوای دور دوره. پس بریم با جنگنده ها یدوری بالا سر ایران بزنیم و برگردیم. اینجاست که هر چی رشته کردی بازم پنبه میشه. اصلا تو ایران زندگی کردن همینه. حتی دیگه بخور نمیر هم فایده نداره چون تا میای ظهر خونه باشی و یچی بخوری یهو موشک میزنه وسط خیابون و هیچوقت به خونه نمیرسی. تو ایران فقط نمیر داریم. به مادر پدرت میگی نمیر، به خواهر و برادرت میگی نمیر، به دوستات میگی، به عشقت میگی به همه باید بگی نمیر لطفا. کاش بابت این نمردن چند تا سکه میدادن بهمون تا بتونیم برای مرحله بعد قدرتمون رو شارژ کنیم و سلاح های بی صدا و جلیقه های ضد گلوله بخریم. این شغل نمیر یه کاری کرده که مامانم دیگه نمیگه این بازیای جنگی به چه کارت میاد چون میدونه همه این بازیا برای آیندهمه.
اما من یه چیزی رو فهمیدم، همه ما غر میزنیم، گریه میکنیم، از زندگی خسته میشیم و به این وضع فحش میدیم، اما همهمون یجوری خودمون رو به زندگی وصل نگه میداریم خواسته یا ناخواسته. یکی میره سر کار، یکی میره باشگاه، یکی رژیم میگیره، یکی هنر جدید یاد میگیره و یکی هم میره سر قبر عزیزش و گریه میکنه. میبینید؟ ما هممون به زندگی وصل میمونیم. ناخواسته.
189
آب دستتونه بزارید زمین و برید «پیر پسر» رو ببینید.
موضوع فیلم بسیار نو و جدید بود در سینمای ایران. این فیلم اقتباسی هست از ادبیات روسیه و آثار داستایوفسکی و همینطور شاهنامه فردوسی.
فیلمبرداری، انتخاب بازیگر، طراحی صحنه و... هم بسیار عالی بود.
به نظر من ارزش وقت گذاشتن رو داره.
189
همه چیز آروم بود.
هیچ کدوم از ما اون شب نمیدونستیم؛
قراره چهار ساعت بعد جنگ بشه.
۲۲ خرداد ۱۴۰۴
