𝐟𝐚𝐭𝐞𝐦𝐞𝐡!

‌ - الان اونجاییم که علی سلطانی میگه : مستقل بودن و تنهایی دویدن و یک‌نفره جلو بردنِ همه چیز به معنای سنگ بودن نیست! نگو اون قویه طوریش نمی‌شه! طوریم می‌شه، طوریم شده! [ نمی‌دونم چطوری بگم اما امشب سخت‌تر از شب‌های قبل بود، نااُمیدی ریشه زده بود تو تک‌تک‌ سلول‌های تنم و دلم می‌خواست نیست و نابود شم، اصلا آب شم برم تو زمین، این بغضِ لعنتی هم ول نمی‌کرد و هر لحظه ممکنه بود بزنم زیر گریه، اما خب نمی‌شد، نمی‌شد گریه کنم و ناامید بمونم، نمی‌شد دوباره همه چیو خراب کنم اونم وسطِ راه، و مدام با خودم تکرار می‌کردم لطفا ادامه بده، لطفا نذار زمین بخوری چون هیچ دستی نیست که دست‌تو بگیره بلندت کنه، فقط خودتی، پس مجبوری، اره واقعا مجبوری که خودت امید بسازی و ادامه بدی...، و این خیلی سخت و تلخ و زهرمار بود و البته کار راه‌انداز!] - اینم اینجا باشه تا امشب و احساسی که داشتم رو یادم بمونه، و البته واکنشی که داشتم رو :)