ָ ֙⋆دونـــــهِ‌بَرفِ‌خاکِستَری!!

سر مست شدی از جونم بنوش!.. خودم همراهیت میکنم تا بهشت؛ خطی از جهنم تا بهشت رویِ تنت میکشم.

روزی از راه می‌رسه که اون جامِ شرابِ سرخو با تمام وجود سر میکشم و از طعمِ دلنشینش سرمست میشم.

آخ آخ!.. آخه هر روز هوا هوایِ بوسیدنشه

دقت کردید اخیرا هوا دلنشینِ؟!

آخ آخ!...بوسه‌هات دونه‌دونه میشن آرامش و میشینن روی قلبِ بی‌قرارم. میشن لبخند و میشنن روی لب‌هام..‌ میشن نبضِ‌زندگی و میشینن روی رگام... میشن همه چیزِ این تن! همه‌ی چیزی که ازش باقی مونده

میبوسم تک تکِ ذراتِ وجودتو.

میبوسم تک‌تکِ دیواره‌های ستاره‌بارونشو.

تمامِش ختم میشه به لمسِ دیواره هایِ امن قلبِ پروانه مخلوقِ من.

جوری دوسم داره و دوسش دارم که گاهی با خودم میگم گاد!!همه سوء تفاهم بودن!!چرا از اول نباید میبود؟اگه از اون اول بود؛جای خاطراتِ تیره رو با روشناییش پر از عشق و حسِ خوب میکرد...ولی خب...همه‌ی اون بگاییا؛به الان و داشتنش می‌ارزید! :) حاضرم هزاربار از اول بکشم اونهمه دردو تا به این نقطه و به پروانه‌ی سیاهم برسم.

به قدری بی نقضِ که فکر میکنم خالق اون رو زیرِ درختِ البالویِ بهشت فراموش کرده تا زمانی احوالِ بدی داشتم و به ابر ها برسم اون رو با تیله هایِ بارونی ببینم و تویِ آغوشم گمش کنم'

اونقدر خواستنی و پر از آرامشه؛که همش به این فکر میکنم که...گاد!اون جوابِ کدوم یکی از کارای خوبمه...؟!

حقیقتِ

به قدری خنده هاش زیباست!.. که میلمه با لب هام دزدِ لبخند هایِ شیرینش بشم.