ָ ֙⋆دونـــــهِ‌بَرفِ‌خاکِستَری!!

تـــُــو‌جان‌شُدی‌و‌دَررَگ‌هایِ‌مَن‌جَریان‌یافتی!...

"اون حرومزاده‌ای که داری اینطور ازش حرف می‌زنی؛همون پست‌فطرتی که ادعا داری زندگیت رو به فاک داد،کسی بود که برادر کوچولوتو از اون زندان لعنتی فراری داد هیونگ!اگه اون نبود الان باید شاهد کشیده‌شدن صندلی از زیر پای دونگت می‌بودی کـــــیم‌نامجون!" نفس‌نفس می‌زد؛قطرات ریز و درشت عرق که گواهِ بیماری‌اش بودن،از روی پیشانی‌اش سر می‌خوردن و بعد از طی کردنِ دشت گونه‌هاش، از پرتگاهِ فکش پایین می‌ریختن. "ســـــوگند به چشمای زمـــــردنشانش؛این اولین باری نبود که توسط اون دستا نجات پیدا می‌کنم.این تن سال‌ها قبل،بارها و بارها توسط ناجیِ غریبه‌ها نجات داده شده!"

خالق ماه‌گـــــرفتگیِ اون شب،لب‌ها و تن‌هامون بودن؛همون گـــــناهِ‌شیرینی که شب پرستاره‌یِ مردم پاریس رو به سیاهی محکوم کرد تا آوازه‌ی چیده‌شدن ماه از آغوش آسمون،میون کوچه‌پس‌ کوچه‌های شهر همراه با باد به رقص در بیاد و حسادت خدارو برانگیخته کنه؛و درآخر،گوشه‌ی تاریک‌ترین قابِ پنجره‌ی این کوچه،تنت تبدیل به عبادتگاهی شد که روحم تا سپیده‌دم به درگاهش وجودت رو پرستید.

آرامشی جئون.

تو هم آغوشم رو؛

خستگی تنمو ترک نمیکنه‌

گادنِس؟!

دلم می‌خواد محو شم!

انقدر حرفای شب گذشته قشنگ بودن که دلم نمیاد پیامامونو پاک کنم.

حواسم بهت هست'