کلبه گوریل

دارم شرحه شرحه میشم از کلافگی.

دغدغه یسری هاتون رو ادم میبینه صد برابر نا امید تر میشه.

چقدر سخته هرچی میگذره داره سنگین تر میشه .

فکر میکردم ادم شجاعی باشم ولی الان حتی جرعت ندارم برم اینستا.

میدونی بیشتر چی عذابم میده ؟ مردم . کافه ها کیپ تا کیپ ادم خیابان ها پر از صدای خنده ماشین ها با شاد ترین اهنگ ها در حال تردد کاش میون خنده هاتون یه لحظه یادتون بیوفته با استایل هایی که مدیون شهید های 1401 هستید دارین راه میرین توی خیابون هایی که با خون شهیدان 1404 امیخته شده.

وقتی مهشید تو بغلم داشت گریه میکرد لال شده بودم چی بهش میگفتم که اروم بشه؟ مگه حرف میتونه داغ رو سبک کنه؟ مگه کلمات میتونن ادم هارو زنده کنن؟ حس مشترک بینمون عذاب وجدان برای زنده موندن بود .

این‌ها خیال می‌کنند با کندنِ شکوفه، بهار نمی‌آید.

اینو یادم رفته بود بزارم🥰

واقعا منم دوست داشتم بینشون باشم ماشا

ای خدا ای کاش منم بینشون بودم خونه ی امن😭😭😭

خیلی سخت توی فکر بودم یهو دیدم 4 تا مهمون دارم :)

زندگی ولم کن🙏🏻

کاش زمان مغول زندگی میکردم و کشته میشدم تا این روزهارو نمیدیدم.

حمله ی اینا از حمله ی مغول هم به ما و فرهنگمون سهمگین تر بود.