مَکبِث

امروز عین زنگ ورزش هشت صبحی داذه میگذره تا به افتاب میرنه اورثینک میکنم

میخوای منو بِکُشی؟ بِکُش

دیالوگ این روزهای بین من و افریدگار:

از بستر مرگ بلند شدم دارم میرم دنبال دوستام فرودگاه فقط چون بقیه حال ندارن رو موودش نیستن یونو

من کی وقت کردم اطرافیانمو انقد لوس کنم؟

همخونه‌م و زنش هر چیزی که تو خونه داشتم و نداشتم رو خوردن

هیچوقت یادم نمیره من یه تایمی لهجه غلیظ کاشونی داشتم،بابام همش بهم میگفت هو جون تو توو سطح کیری زبان فارسی‌ای.

بعنوان کسی که سطح c2زبان رو به تمسخر میگیرم، الان اینجوریم که واسه اینکه بگم دوستان من واقعا حالم خوب نیست لطفا گورتونو گم کنید و اجازه بدید استراحت کنم میگم:bye.

چیکار میکنید واسه مقابله با دندون قروچه؟ مخصوصا تو خواب؟

حقیقتا دلم میخواست غذایی بخوریم و گلای باغچه رو آب بدیم.

و با افتخار فرزندی ندارم.

شاید بابام هم همین حسو داشت که زمانیکه نیاز به استراحت داشت بابد با ما سر و کله میزد ولی خب اون پنجاه سالش بود ولی من سی سالمه

بعضی آدمها خیلی برام مهمن مهمترینشون میتونه برادرم باشه وقتی بهش میگم من طرف توام و اون کماکان حس میکنه تنهاست خیلی دوست دارم نبود خودم رو به تجربیاتش اضافه کنم که بفهمه وقتی واقعا کسی طرفش نیست چه حسیه ولی حقیقتا دلم نمیاد

ولی باز شما اعتنا نکنید من اون روز نمردم پس امروز هم فعکر نکنم

چندتا اینترن بالاسرم اومدن گفتن یعنی تخمینی کی قراره فوت کنید گفتم والا عزیزم اینطور پیش بره همین فردا

دوست نزدیک اکسم همین اول کاری اومده بود عیادتم و من بجا داشتم میگفتم من درباره‌ب مادرم و کتابهام با افراد نادری حرف زدم که یکیش اون احمق بوده و بعد دیدم من با افراد بسیاری در این موارد حرف زدم

ولی در نهایت تونستم این پروسه کیری مردن رو به خونه انتقال بدم

یارو دعوایی دو ساعت پیش اومد گفت یک ارامبخشی بهت بزنم کف کنی نه تنها کف نکردم که اروم هم نشدم