معشوقه جناب پاریس.

تقصیر آتناست*

تو هیچوقت ندونستی و هنوزم نمیدونی و هیچوقت هم نمیفهمی...

خانه بابابزرگ، در حیاط دراز کشیده به آسمان نگریستن... در انتظار صدای ماشینی که خبر از آمدن می دهد. روز های خوش خوشبختی کودکی هایمان روی تاب بسته شده به درخت باغ پشتی خانه یا که درب اتاق مرموز همیشه قفل.. و تو به یاد می آوری کودکی هایمان را...

اگه فقط نیم ساعت دیگه درس بخونم بی هوش میشم.

یادته میخواستی دستامو بگیری تا دیگه درد نکشم؟ هنوزم مسبب دردمی.

دلم می خواهد از دست تمام آدم ها فرار کنم، حماقت های احمقانه اشان مرا به جنون می رساند.

کاش یه کم بزرگ بشید، این حرف که اخلاقم همینه که هست تنها نشانه کمبود شعور و شخصیت شماست.

از نبوغ مهندسیم بهتون بگم که سوال دنباله رو با دست شمردم.

تا ابد میم.