ㅤ

جهان اینترنت باعث میشود، ما یکدیگر را تولید کنیم؛ بزایانیم؛ و دوباره از هستی ساقط کنیم هر کامنتی همچون‌تولید مثل مگسانبوهی از کامنت های دیگر‌ را تولید میکند. از ما خود نمایانی عبوس میسازد که هر ازگاهی هم‌بامزه ایم و اغلب اوقات وقیحیم هیچ‌نقدی وجود ندارد تامل به واکنش سریع و‌عصبی تغییر میابد انتخاب های واقعی جای خود را به نظر خواهی های باسمه ای و‌ بی محتوا میدهد. من‌در حسرت آن‌ دوره ام، که هر لغتی به باروتی میمانست. که جان را برای مدید مدتی به آتش میکشید؛ من در حسرت گذشته ای هستم که آدم حسابی میپرورانید. در فلسفه در نقاشی در شعر در تحقیق در ترجمه دوست دارم اینجا بگویم آقایان همه ی حرف های قبلی ام را پس میگیرم؛ چرا که نوستالژی خوب است. اکنون باید بر پیر شدن و‌تمام‌شدن و مردن‌غول ها گریست. من در حسرت گذشته ای هستم که تفاخر واقعیتی احساس شدنی بود. محسن نامجو