𝕄𝕖

لحظه‌ای که دیگر نیستی؛ نه صدایت شنیده می‌شود، نه حضورت حس می‌شود، نه حتی نامت در یادها طنین دارد. آیا دنیا بدون تو زیباتر خواهد شد؟ یا در نبودت، غبار غم بر شانه‌های اطرافیانت خواهد نشست؟ هنگامی که روح تو در گوشه‌ای خاموش از تاریکی ایستاده، این سوی جهان، بازماندگانی هستند که نبودنت را حس می‌کنند، تورا به یاد می‌آورند ، در عکس‌ها، در خاطرات، در صداهای ضبط‌شده‌ی کوتاه. برخی با اشک، برخی با ناباوری، برخی دیگر شاید با خشم، تو را مرور می‌کنند. و آنان که از دور، تنها تصویر کوتاهی از تو داشتند، شاید تو را متهم کنند؛ به بی‌معرفتی، به ترک ناگهانی، به رها کردن بی‌خبر. اما تو، در دل غباری از احساسات متضاد، به زندگی به پایان‌رسیده‌ات می‌نگری. احساس می‌کنی؟ چه چیزی پررنگ‌تر می‌شود؟ حسرت؟ پشیمانی؟ دلتنگی؟ یا شاید اندکی آرامش، که بالاخره همه‌چیز تمام شد؟ به لیست آرزوهایت فکر می‌کنی. آن لیستی که همیشه در ذهن داشتی؛ قرار بود عاشق شوی، کسی را در آغوش بکشی، طعم دلتنگی و بازگشت را بچشی. قرار بود پس از سال‌ها تلاش، بالاخره شغل ایده‌آلت را به‌دست بیاوری. خانه‌ای آرام، سفری جاده‌ای، شبی بارانی در کنار کسی که دوستش داری. تجربه‌هایی که وعده‌شان را به خودت داده بودی، چه شد؟ چه چیزی مانع‌شان شد؟ زمان؟ ترس؟ یا خودت؟ و حالا، با مرگ، همه‌ی سؤال‌ها بی‌جواب مانده‌اند. سؤال‌هایی که بی‌وقفه از برابر چشمانت می‌گذرند. اما زمان بی‌رحم‌تر از آن است که صبر کند تو پاسخ‌شان را پیدا کنی. و دنیا... بی‌تو نه زیباتر است، نه غمگین‌تر. دنیا فقط ادامه دارد. بی‌تفاوت، بی‌وقفه، همان‌گونه که برای هزاران انسان دیگر ادامه داشت. این بزرگ‌ترین حقیقت است: تو رفتی، اما زندگی ایستادنی نیست.

لحظه‌ای که دیگر نیستی؛ نه صدایت شنیده می‌شود، نه حضورت حس می‌شود، نه حتی نامت در یادها طنین دارد. آیا دنیا بدون تو زیباتر خواهد شد؟ یا در نبودت، غبار غم بر شانه‌های اطرافیانت خواهد نشست؟ هنگامی که روح تو در گوشه‌ای خاموش از تاریکی ایستاده، این سوی جهان، بازماندگانی هستند که نبودنت را حس می‌کنند، تورا به یاد می‌آورند ، در عکس‌ها، در خاطرات، در صداهای ضبط‌شده‌ی کوتاه. برخی با اشک، برخی با ناباوری، برخی دیگر شاید با خشم، تو را مرور می‌کنند. و آنان که از دور، تنها تصویر کوتاهی از تو داشتند، شاید تو را متهم کنند؛ به بی‌معرفتی، به ترک ناگهانی، به رها کردن بی‌خبر. اما تو، در دل غباری از احساسات متضاد، به زندگی به پایان‌رسیده‌ات می‌نگری. احساس می‌کنی؟ چه چیزی پررنگ‌تر می‌شود؟ حسرت؟ پشیمانی؟ دلتنگی؟ یا شاید اندکی آرامش، که بالاخره همه‌چیز تمام شد؟ به لیست آرزوهایت فکر می‌کنی. آن لیستی که همیشه در ذهن داشتی؛ قرار بود عاشق شوی، کسی را در آغوش بکشی، طعم دلتنگی و بازگشت را بچشی. قرار بود پس از سال‌ها تلاش، بالاخره شغل ایده‌آلت را به‌دست بیاوری. خانه‌ای آرام، سفری جاده‌ای، شبی بارانی در کنار کسی که دوستش داری. تجربه‌هایی که وعده‌شان را به خودت داده بودی، چه شد؟ چه چیزی مانع‌شان شد؟ زمان؟ ترس؟ یا خودت؟ و حالا، با مرگ، همه‌ی سؤال‌ها بی‌جواب مانده‌اند. سؤال‌هایی که بی‌وقفه از برابر چشمانت می‌گذرند. اما زمان بی‌رحم‌تر از آن است که صبر کند تو پاسخ‌شان را پیدا کنی. و دنیا... بی‌تو نه زیباتر است، نه غمگین‌تر. دنیا فقط ادامه دارد. بی‌تفاوت، بی‌وقفه، همان‌گونه که برای هزاران انسان دیگر ادامه داشت. این بزرگ‌ترین حقیقت است: تو رفتی، اما زندگی ایستادنی نیست.

رها کردی قلب شکستمو وقتی شکسته هاش تو بدنم می‌رفتو نفسمو می‌گرفت اره رها کردی ، جسم بی‌جانمو بین علفزار‌ها وقتی چشم انتظار بهت نگاه کردم تو رها کردی رها کردی دلبر تلخ من:)