یادگاریMATIN🖤

من روز‌ها منتظرت موندم. منتظر موندم دلتنگم بشی، منتظر موندم جایِ خالیمو حس کنی، منتظر ‌موندم بیای از دلم در بیاری و بهم ثابت کنی که دوستم داری. منتظر موندم بهم زنگ بزنی، پیام بدی، بیای سراغم و بهم بگی جات تو زندگیم خالیه، برگرد. ولی تو هیچوقت این کارها رو نکردی. تو هیچوقت تلاش نکردی منو به زندگیت برگردونی. شاید بگی خب تو برمی‌گشتی، تو می‌اومدی، تو سراغمو می‌گرفتی، که باید بگم: من شماره‌ت رو گرفتم و قبلِ اینکه بوق بخوره قطع کردم. من بهت پیام دادم و قبلِ اینکه ببینی پاکش کردم. من اندازه‌یِ چند صفحه برات تایپ کردم و هیچوقت اونو برات نفرستادم. چون ترسیدم، ترسیدم اذیتت کنم. ترسیدم از سردیِ جوابی که قرار بود بگیرم. من عکسات رو نگاه کردم و ساعت‌ها باهات حرف زدم بدونِ اینکه‌ تو یک کلمه از حرفایِ منو شنیده باشی. من وقتایی که دلتنگت بودم، خودمو گم کردم بینِ وعکس هایی که ازت دارم. من حتی تا یک قدمیِ تو اومدم و تو رو ندیده برگشتم. تو نمیدونی «فاصله گرفتن از کسی که دوستش داری، اونم دقیقا زمانی که بیشتر از همیشه عاشقشی و دلت می‌خواد کنارش باشی»، یعنی چی. تو نمیدونی «شب تا صبح رو بیدار موندن و از دلتنگی نخوابیدن و خیره به چندتا فیلم و عکس شدن»، یعنی چی. تو نمیدونی «با اینکه هیچ تقصیری نداشته باشی و با مقصر دونستنِ خودت حق رو به طرفِ مقابلت بدی»، صرفاً چون خیلی دوستش داری، یعنی چی. تو نمیدونی «کسی رو خونه‌یِ خودت بدونی و اون یه شب تو رو با دور کردن از خودش آواره‌یِ دنیایِ غریب کنه»، یعنی چی. تو نمیدونی «وقتی یه جا گیر می‌کنی و مشکلی برات پیش میاد اون یه نفری که باید پشتت وایسته، نباشه» یعنی چی. تو نمیدونی «خودت یه جا و روحت یه جایِ دیگه باشه، قلبت به خاطرِ اون باهات قهر کنه و چشمات دائم منتظرش باشه»، یعنی چی. تو هیچکدوم از این‌ها و حتی بیشتر‌ از این‌هارو نمی‌دونی. من تلاش کردم بیام، باشم، باهات حرف بزنم؛ اما تو حتی یه جمله برام ننوشتی که بدونم دلت برام تنگ شده. شاید حق با توئه. شاید اونقدرا هم که فکر می‌کردم، آدمِ به یاد موندنی و دوست داشتنی‌ای نیستم. شاید حق داری که منو یادت بره.ولی یادت باشه خیلی دوستت دارم داشتم تا بمیرم همین جوری دلتنگ میمونم 💔😓 💔😄