empty

آن‌قدر در این جاده در این راه ایستاده‌ام که دیگر دیده نمی‌شوم و همه می‌پندارند این جاده منم این راه.

گاهی ما آدم‌ها در اوج غم و اندوه با هر بدبختی که هست روزگار را می‌گذرانیم و دوست نداریم نزد دیگران اعتراف کنیم که چقدر در نوسان روحی قرار داریم و غرق در اندوه هستیم...

آیا عشق، تنها برای کور کردن و سربُریدنِ ما می‌آید؟

امروز یکی بهم گفت تو خیلی خطرناکی پرسیدم چرا؟ گفت چون تو به هیچکس احتیاج نداری فقط لبخند زدم.

ی روز کارمون میگیره...

بعضی روزها آدم دلش یک معجزه می خواهد، معجزه‌ای شبیه به باران معجزه‌ای شبیه به یک خیابان که از آنسویش یک نفر بیاید و هوای خوب خیابان را به خانه ات بیاورد. یا بگذارید اینطور بگویم؛ بعضی روزها آدم دلش یک نفر را می خواهد که از آنسوی خیابان با باران بیاید، با باران بنشیند و چکه چکه حال تو را خوب کند‌...

گاهی تصور می‌کنم که دارم محکم بغلت می‌کنم. لبخند می‌زنم. بعد متوجه لبخندم می‌شوم. لبخندم تمام می‌شود‌. می‌رود‌‌. از بین می‌رود. می‌میرد. یک حجم خالی توی بغلم، سنگین‌ می‌شود، سبک می‌شود، پایین می‌افتد...

اندوه کسی را نکشت امّا ما را از همه‌چیز، تهی ساخت...

‏اگه ازم بپرسن قشنگ‌ترین واژه‌ای که یاد گرفتی چیه؟ میگم پذیرش. پذیرفتن شرایط با تمام سختی‌هاش، پذیرفتن آدما با تمام نقص‌هاشون، پذیرفتن اینکه مشکلات هست ولی باید ادامه داد، پذیرفتن اینکه گاهی اشتباه می‌کنم، پذیرفتن اینکه من کامل نیستم، پذیرفتن تموم فقدان ها، پذیرش تمام از دست دادن ها، شکست خوردن ها، رها شدن ها، داشتن پذیرش یعنی پایان دادن تمام دعواها و اختلاف‌ها. پایان حال بد و جنگ اعصاب و شروع آرامش...

دلم یه شونه میخواد فقط همین ...

خدا خیلی بزرگ بهش تکیه کنید ...

‏یکی از احساساتی که توی بزرگسالی به شدت دستخوش تغییر می‌شه، دلتنگیه. خبری از بی‌قراری نیست، فقط یهو وسط رانندگی یا خوردن غذا، حس می‌کنی ته دلت خالی شد. چند ثانیه‌ای در خلا سپری می‌شه و کم‌کم از جات بلند می‌شی و وانمود می‌کنی همه چی مرتبه.

“چه خوبه پیدا کردن کسی که زورش به بی حوصلگی های ما برسه”

بدبختی من اين است که چیزی را دوست ندارم، و همین ساده‌ترین چیزها را دشوار می‌کند...

‏اولین اصل برای لذت بردن از زندگی بدون شک نترسیدن از قضاوت آدمهاست...

بعضیا چه راحت نمک میخورن و نمکدون میشکونند....