2CB

‏یه غمی توی وجودمه که با اشک تموم نمیشه.

‏یه نفر آدمم و یه دنیا صبر و تحمل.

چه ساده جوون‌ها رفتن؛ چه سنگین غمش موند روی شونه‌های مردمی که فقط زندگی می‌خواستن.

عالم خریدار دلم بود،دلم گرفتار تو

قیمت هر بُرد، به اندازه‌ی باختشه.

‏دیگران را نمی‌دانم اما برای من روزها دیگر تازه نمی‌شوند؛ انگار در نقطه‌ای از تاریخ جا مانده‌ام؛ انگار قلبم تا ابد در آن دو شب حبس شده ‌است.

کسي چه میداند با هم مهربان تر باشیم، شاید فردا دیگري نباشد.

شاید در جهان دیگری به جای زنده ماندن زندگی کردیم.