𝐂𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫 𝐚𝐧𝐝 𝐒𝐦𝐨𝐤𝐞

درست به محض اینکه پوستم از خودش در صاف و صیقلی ترین ورژن ممکن رونمایی میکنه، فرداش پی‌ام‌اس میاد تا جوش‌های قرمزش رو روی صورتم تکون بده و بگه:«سلام! ما اینجاییم!» خب درد!.

بعد هم این رو جایی دیدم و درجا یاد رد افتادم و وقتی اومدم اینجا تا پستش کنم دوستم این عکس بامزه از والت‌ ویتمن در کلاه‌کابوییش رو برام فرستاد. تایمینگ دقیق، و همانا راستی‌راستی که خداوند کابوی‌‌هارا دوست دارد.

من از لوک کامبز بابت آهنگ fast car ممنونم؛ هربار که حداقل برای گریه کردن نیاز به دلیل دارم کافیه همین موزیک رو پلی کنم که از همون کلمه ی اول اشک‌هام جاری شن و تا چهار دقیقه ی باقی‌مونده بار غم و اندوه درونیم رو در برون‌ریزی به دوش بکشن. مرسی لوک کامبز، تپل‌بامزه ی خوش‌احساس خلاقِ من😭

گاهی اوقات دلم میخواد وابسته ی کسی باشم و اون شخص برام مهم باشه. آدم باید یه دلیل داشته باشه تا بتونه هر صبح خودش رو از تخت بیرون بکشه و به خاطرش هنرمند بودن رو انتخاب کنه. هنر! چیزی که دنیا رو به جای قابل‌تحمل تری تبدیل می‌کنه اما در هشتاد درصد مواقع منبع بزرگ اعصاب‌خردی محسوب میشه چون به هرحال بخوایم نخوایم منشأ انسانی داره و ما‌ چاره ای نداریم جز اینکه فاتحه هرچیزی رو که دست انسان‌هاست بخونیم.

پلی‌لیست پاییزی درخواست دادید، بفرمایید مال شما🍂☕️.

نمیدونم خاصیت این ماه چیه، اما انگار پاییزی ترین ماه فصل پاییز نوامبره و شما با به انتها رسیدن اکتبر، ورود به نوامبر رو جشن میگیری و نوامبر شروع واقعی و رسمی پاییزه. به red tv و evermore گوش دادن اصالت پاییزی رو بیشتر میکنه. همینطور تماشا کردن وینی‌پو حتا اگه برای دیدنش خودتون رو زیادی بزرگسال فرض می‌کنید. قهوه رو با دارچین بخورید و برای بافتن شالگردن سعی و کوشش کنید که امیدوارم لااقل شما موفق باشید و مثل من از یک کاموای خوشگل و خوش‌رنگ به جای شالگردن یه دستمال‌سر قناس درنیارید🧡

سلام نوامبر، سلام!.

خوشم اومد واقعاً

اینکه صاحب هیچ گربه ای نیستم درواقع از کم‌لطفی کائنات نسبت به خودمه. هر روز مغموم تر از دیروز.

در دنیایی که اگر نتونی خودت رو خوب پرزنت کنی می‌بلعنت، شکسته‌نفسی و تواضع بدترین خصلت‌هان. قدر خودت رو بدون، دستاوردهات رو بزرگ ببین، برای پیروزی‌های کوچیک کوچیکت ذوق کن و اهمیتی نده که ممکنه مغرور یا خودبزرگ‌بین به نظر برسی.✨️

نامت‌ را در شبی‌ تار بر زبان‌ می‌آورم؛‌ آنگاه که ستارگان‌ برای‌ سرکشیدن‌ ماه‌ طلوع‌ می‌کنند، و سایه‌های‌ مبهم‌ به خواب می‌روند. من خود را تهی‌ از ساز شعف‌ می‌بینم.‌ ساعتی‌ مجنون‌ که‌ لحظه‌های‌ مرده‌ را زنگ‌ می‌زند من نامت‌ را در این‌ شب‌ تار بر زبان‌ می‌آورم،‌ نامی‌ که‌ طنین‌ دارد، طنینی ازلی؛ فراتر از تمام‌ ِستارگان‌ پرشکوه‌تر از نم‌نم‌ باران‌ آیا تو را چون‌ آن‌ روزهای‌ ناب‌ دوست‌ خواهم‌ داشت؟. —فدریکو گارسیا لورکا

آقای داستایوفسکی گفتند:«جز کتاب خواندن پناهی نداشتم. یعنی عملا در اطرافم هیچ چیزِ قابل‌ احترامی نبود که به سمتش کشیده شوم.»و من این حرف رو زیادی جدی گرفتم. کاش یکی زندگی و جیبم رو نجات بده تا خودم رو بیشتر از این هلاک نکردم، متشکرم.

فرزند کوچک و خَلفم صمد بهرنگی‌خوان شده. آی بگردم💓

جدا نمیدونم این چه نفرین و سق‌سیاهیه که فقط کافیه تا من از یه کرکتر توی یه سریال یا کتابی خوشم بیاد و بعد یکهو ابر و باد و مَه و خورشید و فلک همگی دست به دست هم بدن تا کرکتر نامبرده رو به خاک سیاه بنشونن!!!. آخه چرا هرکی که من میشناسم رَفتنیه😭

~And hats and scarves and knee socks and wearing tights for the first time in months and when the mornings are all chilly and you can see your breath and draw little pictures on foggy windows and plaid stuff and ANKLE BOOTS and not caring when people make fun of pumpkin-flavored stuff ’cause you LOVE IT and are happy it’s all the rage and people who dress their dogs in costumes on Halloween and fires in fireplaces and maroon/hunter green/mustard yellow color combos and baking your first fall batch of cookies but you put too much cinnamon in it because you’re TOO EXCITED BECAUSE IT’S FALL!🍂

—🫡