-itGallery | ایت گالری-

«پیکمالیون و گالاتیا» — ژان-لئون ژروم پیکمالیون، مجسمه‌سازی بود که از زنان واقعی ناامید شده بود و تصمیم گرفت زنی ایده‌آل از سنگ بسازد. اما کم‌کم عاشق ساخته‌ی خودش شد. او هر روز مجسمه را می‌دید، با آن حرف می‌زد و برایش هدیه می‌آورد؛ تا جایی که از آفرودیت، الهه‌ی عشق، خواست به مجسمه جان ببخشد. آفرودیت خواسته‌اش را پذیرفت و سنگ به انسان تبدیل شد. این نقاشی لحظه‌ای را نشان می‌دهد که گالاتیا، مجسمه‌ی محبوب پیکمالیون، در حال تبدیل شدن به انسانی زنده است. داستانش درباره‌ی عشق، آفرینش و مرز باریک میان چیزی که می‌سازیم و چیزی که عاشقش می‌شویم است.

Pygmalion and Galatea, c| 1890 |☁️ @itGallery

‌

«دیگران نمی‌دانند که روزی همه خواهیم مرد؛ اما آنان که این حقیقت را درمی‌یابند، نزاع‌هایشان پایان می‌یابد.»

بودا | دهَمَّه‌پَده، آیه ۶ @itGallery

خیالتان راحت باشد: هیچ‌کس نمی‌داند دقیقا دارد چه غلطی می‌کند. همه فقط بر اساس بهترین حدس فعلی‌شان عمل می‌کنند‌.

مارک منسن

@itGallery

معتقد بود که سرچشمه‌ی همه‌ی عیب‌های آدمی دو چیز است ؛ یکی بیکاری و دیگری اعتقاد به خرافات ، و دو فضیلت نیز بیشتر وجود ندارد یکی کار و دیگری خِرَد.‌‌..

|جنگ و صلح، لئو_تولستوی| @itGallery

سلام به همراهان It_gallery 👋 دوستان عزیز برای هماهنگی تبلیغات و برای دیدن تعرفه ها و رزرو به کانال "تعرفه تبلیغات" سر بزنید. 👇 @itgallery_ads @itgallery_ads

مهربانی بسیاری از انسان‌ها از سر ناتوانی است، حقیقت پنهان انسان‌ها در قدرت آشکار می‌شود. |چنین گفت زرتشت - فردریش نیچه| @itGallery

🌑زحل، فرزندش را می‌بلعد یکی از تاریک‌ترین تصاویر تاریخ هنر؛ اما پشت این خشونت، یک اسطوره‌ی قدیمی پنهان شده. در اساطیر یونان، «کرونوس» یا همان زحل، از پیشگویی‌ای می‌ترسید که می‌گفت یکی از فرزندانش روزی او را سرنگون خواهد کرد. پس هر بار که صاحب فرزندی می‌شد، او را می‌بلعید؛ تا اینکه «زئوس» به دنیا آمد و مادرش، رئا، او را پنهان کرد. سال‌ها بعد زئوس بازگشت و پدرش را مجبور کرد فرزندان بلعیده‌شده را بازگرداند. گویا قرن‌ها بعد، همین اسطوره را به تصویری کابوس‌وار تبدیل کرد: زحل با چشمانی وحشت‌زده، در حال بلعیدن فرزند خودش است. اما شاید این نقاشی فقط درباره یک خدای اسطوره‌ای نباشد. زحل نمادی از ترس از دست دادن قدرت است؛ ترسی آن‌قدر شدید که موجود قدرتمند را وادار می‌کند چیزی را که قرار است ادامه‌دهنده‌ی خودش باشد، نابود کند. گاهی آدم‌ها برای حفظ چیزی که دارند، دقیقاً همان چیزی را نابود می‌کنند که قرار است آینده‌شان باشد.

 Francisco Goya | 1820–1823 | Saturn Devouring His Son 🩸 @itGallery

‏ 

انسان نمی‌تواند نسبت به رنج دیگران بی‌تفاوت بماند، مگر آنکه قسمتی از انسانیت خود را از دست داده باشد.

|مارک تواین| @itGallery

غم را نمى شود از تن بيرون كرد؛ اين را خيلى دير فهميدم. آدم خيال مى كند غم چیزی شبيه زخمى ست روى پوست؛ كه اگر زمان بگذرد، اگر گريه کنی، اگر کسی دستت را بگیرد، اگر صبح هاى بيشترى از راه برسند، بالاخره خشک مى شود و مى افتد. اما نه. بعضی غم ها زخم نيستند؛ ريشه اند. می‌روند زير پوستت، از گوشتت عبور مى كنند، به استخوانت مى رسند و آن جا خانه مى كنند. بعد، آن قدر آرام با تو یکی مى شوند كه دیگر نمى دانى كدام قسمتِ تو «تو» هستی و كدام قسمت غم است. @ItGallery

‌عشق، دل به دريا زدن است، بى كشتى...

نزارقبانی

@itGallery

آهای استاد فلسفه، من از تو یک سوال دارم آیا ممکن است آدمی آنقدر به دنبال خویشتن بگردد که روزی خودش را در جیب کت یک غریبه پیدا کند ؟ @itGallery

تنها چیزی که از من دلجویی میکرد، امید نیستی پس از مرگ بود. @ItGallery

‌

در این زمانه درخت‌ها از مردمان خرم‌ترند کوه‌ها از آرزوها بلندترند نی‌ها از اندیشه‌ها راست‌ترند برف‌ها از دل‌ها سپیدترند

سهراب سپهری @itGallery

من انسان گریز نیستم فقط حوصله ساختن ارتباط های جدید رو ندارم @ItGallery

«کسانی هستند که از بیست‌سالگی شروع به جان کندن می‌کنند در صورتی که بسیاری از مردم فقط در هنگام مرگ‌شان خیلی آرام و آهسته مثل پیه‌سوزی که روغنش تمام بشود خاموش می‌شوند.» بوف کور؛ صادق هدایت @itGallery

نیمی از نگرانی‌ها و اضطراب‌های ما مربوط به « نظر دیگران » است، باید این خار را از بدن خود بیرون بکشیم! نظر دیگران، تصوری خام یا یک وهم است که هر لحظه می‌تواند تغییر کند. نظر دیگران به نخی بند است و ما را برده‌ی آنان می‌کند؛ برده‌ی نظراتشان و بدتر، برده‌ی آنچه وانمود می‌‌کنند به نظرشان می‌‌رسد!

اروین‌یالوم

@itGallery

باید بگویم که نتیجه‌ی کشمکش نبرد بین خدا و شیطان برای بشر بطور مساوی به اتمام رسیده است - بدین صورت که ظاهر انسان را خدا تزئین و باطن او را شیطان تسخیر نموده است!

|آرتور شوپنهاور| @itGallery

تنها محبت است که کهنه نمی‌شود. همه چیز طراوت خودش را از دست می‌دهد. تازگی همه‌چیز، به کهنگی و پوسیدگی می‌گراید. زیباترین چهره‌ها، زیر چروک‌های پیری دفن می‌شود. گَرد تیرۀ پیری، درخشنده‌ترین چشم‌ها را از لَوَندی و فطانت می اندازد. ولی محبت... نه!

بیهودگی؛ احمد محمود

آن‌ها فقط دو عاشق نبودند؛ دو نفر بودند که عشقشان از همان ابتدا محکوم به جنگیدن با دنیا بود. رومئو و ژولیت، در میان دشمنی دو خانواده، عاشق شدند؛ و شاید تلخ‌ترین بخش داستان این بود که عشقشان واقعی بود، اما زمان هیچ‌وقت با آن‌ها مهربان نبود. این نقاشی، «رومئو و ژولیت» اثر فرانک دیکسی (Frank Dicksee)، در سال ۱۸۸۴ خلق شده و همان لحظه‌ای را به تصویر می‌کشد که یک عشق، زیباترین و تلخ‌ترین داستان جهان را آغاز می‌کند.

 Frank Dicksee | 1884 | Romeo and Juliet🥀 @itGallery