ᵇˡᵘᵉ ʷᵒʳᵈˢ

دیگه وعده های خودم رو هم باور ندارم.

از شدت غم، دیگه حتا نمیتونم چیزی بنویسم

این نیز نگذرد.

دیگه ″صبر داشته باش اینم میگذره″ ها جواب نمیدن.

اون گوشه از قلبم مال هیچ‌کس جز تو نیست. -H

How I look at you hopin for you to look back at me but when our eyes meet, I look away.

یه روز برات حالم عوض میشه می‌ذارم و اون موقع عطر تو واقعا همراشه چشم عسلی.

ولی تو این مدت روی یه چیزی که برام مهمه کار کردم. یه جایی که قراره کتابا و نویسنده‌ها یه خونه‌ی جدید داشته باشن. هنوز کلی کار داره، ولی کم‌کم قراره بیشتر در موردش بگم👀

اهم- دلم برای اینجا تنگ شده بود. اینجا نوشتنم رو زنده نگه می‌داره. اگه دوس داشتین بیاین حرف بزنیم💙بات بیوعه.

امروز رانندگی کردیم و داریوش تزریق کردیم و بلند خوندمش

خیلیاشو نذاشتم و به طرز ترسناکی کامل توصیفم کرد تا روست💀

از ارتفاع می‌ترسی ولی اگه زندگی بهت بگه: "جرئت داری یه قدم جلوتر بری؟" تو با لرز پا ولی با غرور می‌گی: "آره که دارم، برو کنار ببینم!" روابطت هم یه داستان جداست؛ اولش گارد فول‌ آپشن، کسی جرئت نمی‌کنه نزدیک شه. ولی اگه یکی با صبر و حوصله رد شد، پشت اون دیوار یه دل نرم منتظرشه که خودش باورش نمی‌شه چرا این‌قدر مهربونه!

همیشه دنبال رشد و پیشرفتی ولی وسط کارا یه جوری خسته می‌شی که انگار ماراتن دویدی، بعد دوباره می‌گی: "خب الان وقت استراحته... ولی صبر کن، باید رو رزومه‌م کار کنم!" از ارتفاع می‌ترسی ولی اگه زندگی بهت بگه: "جرئت داری یه قدم جلوتر بری؟" تو با لرز پا ولی با غرور می‌گی: "آره که دارم، برو کنار ببینم!" روابطت هم یه داستان جداست؛ اولش گارد فول‌ آپشن، کسی جرئت نمی‌کنه نزدیک شه. ولی اگه یکی با صبر و حوصله رد شد، پشت اون دیوار یه دل نرم منتظرشه که خودش باورش نمی‌شه چرا این‌قدر مهربونه!

از قهرمان‌های پرفکت خوشت نمیاد ولی خودت یه قهرمانی که سعی می‌کنی به همه برسی، در حالی که نصف وقتا باید به خودت بگی: "هی، یه استراحت لازم نیست؟"

تو توی روابطت اول گارد می‌گیری که انگار قراره طرف پلی‌استیشن دستش بگیره بیاد حمله کنه! ولی اگه کسی از اون گارد رد بشه، یه عالمه احساس و مهربونی قایم کردی که نمی‌خوای زود لو بره.

همیشه دنبال رشد و پیشرفتی ولی وسط کارا یه جوری خسته می‌شی که انگار ماراتن دویدی، بعد دوباره می‌گی: "خب الان وقت استراحته... ولی صبر کن، باید رو رزومه‌م کار کنم!" از ارتفاع می‌ترسی ولی اگه زندگی بهت بگه: "جرئت داری یه قدم جلوتر بری؟" تو با لرز پا ولی با غرور می‌گی: "آره که دارم، برو کنار ببینم!" روابطت هم یه داستان جداست؛ اولش گارد فول‌ آپشن، کسی جرئت نمی‌کنه نزدیک شه. ولی اگه یکی با صبر و حوصله رد شد، پشت اون دیوار یه دل نرم منتظرشه که خودش باورش نمی‌شه چرا این‌قدر مهربونه!

تو توی روابطت اول گارد می‌گیری که انگار قراره طرف پلی‌استیشن دستش بگیره بیاد حمله کنه! ولی اگه کسی از اون گارد رد بشه، یه عالمه احساس و مهربونی قایم کردی که نمی‌خوای زود لو بره. از قهرمان‌های پرفکت خوشت نمیاد ولی خودت یه قهرمانی که سعی می‌کنی به همه برسی، در حالی که نصف وقتا باید به خودت بگی: "هی، یه استراحت لازم نیست؟" همیشه دنبال رشد و پیشرفتی ولی وسط کارا یه جوری خسته می‌شی که انگار ماراتن دویدی، بعد دوباره می‌گی: "خب الان وقت استراحته... ولی صبر کن، باید رو رزومه‌م کار کنم!" از ارتفاع می‌ترسی ولی اگه زندگی بهت بگه: "جرئت داری یه قدم جلوتر بری؟" تو با لرز پا ولی با غرور می‌گی: "آره که دارم، برو کنار ببینم!" روابطت هم یه داستان جداست؛ اولش گارد فول‌ آپشن، کسی جرئت نمی‌کنه نزدیک شه. ولی اگه یکی با صبر و حوصله رد شد، پشت اون دیوار یه دل نرم منتظرشه که خودش باورش نمی‌شه چرا این‌قدر مهربونه!