Aardmoeders ᚨᚨᚱᛞᛗᛟᛖᛞᛖᚱᛊ

Lesje van de natuur.... Wespen holden de appel uit, tot er niets anders overbleef dan het klokhuis en de schil. Tot in perfectie. Het vruchtvlees werd voedsel, het leven gaat daarmee verder en wat blijft, draagt nog altijd het verhaal van dat wat was.🥰 Deze appel, of wat ervan over is, laat me zien dat wat soms verandert, niet per definitie weg hoeft te gaan. Wat aan de oorsprong ligt, blijft. Wat je ooit vanzelfsprekend en vertrouwd was, kan een andere vorm aannemen. En ook al kan dat eerst onwennig voelen, in de leegte mag iets nieuws ontstaan. Ruimte om te vertrouwen op dat het een andere invulling mag krijgen. Niet alles wat je achterlaat, of dat nu ín of buiten jezelf is, gaat verloren. Het bleek al eens vaker, dat het ruimte maakt voor dat wat nog naar je toe mag komen.😌

De stilte van de natuur heeft vele geluiden. Wie opnieuw leert luisteren, ontdekt dat de natuur nooit uit ons is verdwenen. Hoe dichter we haar weer naderen, hoe meer we thuiskomen bij onszelf. ~aardmoeders~

De stilte van de natuur geeft vele geluiden. Wie opnieuw leert luisteren, ontdekt dat de natuur nooit uit ons is verdwenen. Hoe dichter we haar weer naderen, hoe meer we weer thuiskomen bij onszelf. ~aardmoeders~

Bevruchting....😍 Mn komkommerplanten zitten in het kader van de hitte eveneens onder schaduwdoek en ook hier help ik, net als bij de courgettes de bloemetjes en bijtjes een handje. s'Ochtends wanneer de bloemen open staan ga ik op zoek naar de mannelijke bloemen. Foto 1 en 3, het zijn de bloemen die direct aan de steel groeien. Pluk deze, vouw de bloemblaadjes om en geef met de meeldraden de stamper van de vrouwelijke bloem (die aan een ieniemienie komkommertje groeit te zien op foto 2) een 'kusje'🥰(foto 4). Op foto 5 zie je een vrouwelijke bloem die gister handmatig is bevrucht. De komkommer is in aantocht. Zó bevrucht je dus komkommers😉

De honger van mijn vader... Dag lieve pap. Hoelang ben jij er al niet meer? Zo'n 22 jaar alweer? Ik schreef je al eerder maar nog steeds pap demonstreren de boeren. Ze proberen, zonder dat veel mensen het door hebben in wezen onze vrijheid op voedsel te redden. Natuurlijk in eerste instantie hun eigen bestaan maar daarmee in wezen ook ons bestaan. Ze demonstreren tegen de politiek want ze worden persoonlijk al zolang en zo onterecht geraakt. Maar in essentie draait het om leven. Want wat velen niet weten pap, is dat de boeren de directe lijn zijn naar ons eten. Ons basisrecht. Grote politiek gerichte bedrijven zijn erop uit om de macht op dit recht te kunnen bepalen en te manipuleren. Maar veel gewone burgers zien dit nog niet pap, pas wellicht als het te laat is. Wederom realiseer ik me dat het de boeren zijn geweest die deel waren van het feit, dat ik dit stukje, als jouw dochter kan typen. Dat ik door jou besta. Want als 14 jarige had jij honger. Ja jij wist wat echte honger was. Jij wist hoe het was als mensen van honger vuilnisbakken uitschrapen. Mensen door honger dood gingen. Dood op straat lagen. Hongerwinter Amsterdam. Je moeder was net overleden en het grote gezin was uiteen gevallen. Jij ging als 14 jarige met je handkar met je tweelingzusjes van zeven jaar, te voet naar Friesland. Soms trok je je schoenen en sokken uit, en brak met blote voeten het ijs van de weilanden waardoor jullie trokken, want de Duitsers lieten weilanden onder water lopen. Zo bleven je sokken en schoenen en je zusjes droog. Bij boeren aangekomen kregen jullie een rode kool, of een ei, wat melk. Niet dat jij zelf ooit deze verhalen vertelde lieve pap, wellicht te pijnlijk in herinnering. Jij die daarna nooit meer een heel bord leeg kon eten, altijd slank bleef. Nee ik ken de verhalen niet van jou maar van je zusjes, mijn tantes. Ze vertelden me later dat wanneer een boerin jullie iets te eten gaf, jij hen, eerst liet eten. Je gaf dan naar hen aan "eten jullie maar, ik heb niet zo'n honger".🥹 Hierin herken ik jouw zorgzaamheid en groot verantwoordelijkheids gevoel wat ik als kind van jou mocht krijgen. Net als jouw heldere blik op zaken. Hoe je alles, zeker ook, het politieke spel doorzag. Het "niets is wat het lijkt" kreeg ik van jou geïnprint en daarvoor ben ik je eeuwig dankbaar. Niets van wat ik de afgelopen jaren zag gebeuren kwam als verrassing. Ik heb van jouw leven geleerd en weet wat de natuur, in alle seizoenen, aan eetbaars biedt lieve pap. Jouw verhaal hoe het is om écht honger te kennen, heeft me al jong geprikkeld te willen weten wat de natuur vrijelijk zoal biedt aan haar mensenkinderen. Hetgeen we moesten verleren, heb ik mijzelf al jong weer in herinnering willen brengen. Maar ik ben niet alleen op deze wereld. Want wat als er straks helemaal geen boeren meer zijn pap? Waar moeten de mensen naartoe? Het leed zal niet te overzien zijn, tenzij mensen doen wat hen wordt opgelegd. Het plan. Vrijheid voor eten. Want wie de voedselketen beheerst heeft de ultieme macht, ik hoop dat de mensen die nog in het grote toneelstuk geloven dat heel snel in gaan zien. Hierom zal ik de boeren blijven steunen. Voor jou pap, voor mn kinderen, voor mij, voor jou die dit leest, voor iedereen... ~ Aardmoeders ~

Regen.....na maanden hadden we ook hier vannacht weer regen. Het viel me zo dikwijls al op. Je kunt planten, bomen, groenten nog zoveel bewateren, met een gieter of bewateringsysteem, uit de leiding of uit de bron diep onder de grond. Er gaat niets boven hemelwater. Regen is wat ze ook wel noemen, levend water. En voor wie er 'oog' voor heeft, het is zó zichtbaar. De planten worden er blij van. Regen is vitaliserend water. In de groenten komt per direct meer groeikracht. Regen na zo'n lange droogte, alles komt weer tot leven en dat is niet alleen omdat de natuur er zo heerlijk van opfrist. Hoe je het kunt zien? Heel natuurlijk, door te luisteren met iedere vezel van je lijf. Het is het voelen van het bruisende levens licht, wat hemelwater in zich draagt.🙏

Van de week een ongeruste medelander aan de telefoon...wat horen we nu, droogte, Donau, kerncentrale te weinig koelwater? O ja? Ach we houden ons er niet zo mee bezig. Bijzonder hoe de berichtgeving in NL over HU van invloed kan zijn. Tja de droogte..... Het KNMI, de Unie van Waterschappen en Rijkswaterstaat slaan alarm, net als de hele mainstream media: de droogte in Nederland bereikt een nieuw dieptepunt. Billy Gates waarschuwt zelfs al voor enkele doden...niet zoveel hoor, een billioen of zoiets, maar vanwege die droogte als het zo doorgaat. Nah nog een datacentertje bouwen dan maar 🤦‍♀🙋‍♀

Voor wie zelf wil bestuiven; Foto 1 Mannelijke bloem met een lange dunne stengel Foto 2 Vrouwelijke bloem met ienemienie courgetje aan de onderkant Foto 3 Vrouwelijke bestoven bloemen met inmiddels groeiende courgettes

Met de hitte hier (35-40°graden) help ik de courgettes een handje. Ze staan de hele dag onder schaduwdoek, want zonder bescherming is het te heet. Maar hierdoor komen er toch ook wat minder bestuivers bij de bloemen. En tja geen bestuiving geen courgettes. Courgettes hebben mannelijke én vrouwelijke bloemen. De vrouwelijke bloem herken je aan het ienemienie 'courgetje' dat al onder de bloem zit. Als die bloem niet goed bestoven wordt, groeit het vruchtje eerst een stukje, maar wordt daarna geel, zacht en valt uiteindelijk af. Daarom bestuif ik ze, momenteel even samen met de bestuivers. Gewoon ’s morgens vroeg, wanneer de bloemen open zijn of ik vouw de bloemen voorzichtig open en wrijf met een penseeltje over de meeldraden van de mannelijke bloem en breng het stuifmeel over op de stamper van een vrouwtje. Zo krijgt de bloem precies wat ze normaal van een bv een bij of hommel zou krijgen. Na een geslaagde bestuiving zie je het verschil al vrij snel, meestal al de volgende dag, het kleine courgetje blijft stevig en begint verder te groeien. Het is eigenlijk heel eenvoudig. En in deze extreme warmte blijkt een klein beetje hulp soms precies genoeg om nog steeds een mooie oogst te krijgen. 🥒🥰

Soms is het moeilijk om je te blijven herinneren dat het ergens goed voor is Om te vertrouwen dat het ergens toe leidt Om te blijven geloven dat het bewuste zal overwinnen, en er weer een tijd van helen en delen komt. Soms lijkt het wachten eindeloos Het vertrouwen tevergeefs Het geloven naïef Maar toch....

"Het gaat er niet om dat je altijd weet waar je naartoe gaat of dat je wel de goede richting hebt gekozen. Het gaat erom dat je vertrouwen hebt in dat je uiteindelijk terecht komt daar waar jouw ziel thuishoort. Dat dat zelden via een rechte weg verloopt is een gegeven, eerder loopt het pad onverhard verhard. Heb vertrouwen." ~aardmoeders~

Anti-aging. Wat een maf woord ook eigenlijk. Anti-verouderen, oftewel: tegen het ouder worden. Bedenk ik me terwijl ik naar mn zelf gemaakte dagcremes met zomerpostelein kijk. Het plantje draagt anti aging eigenschappen in zich... Nou, Aardmoeders is niet tegen op verouderen. Integendeel. Ik ben juist iedere dag blij en dankbaar dat ik ouder mág worden. Ouder worden betekent voor mij dat je hebt geleefd en nog steeds leeft. Dat je hebt gelachen, gehuild, liefgehad, verloren, geworsteld, geleerd en opnieuw bent begonnen. Dat je lichaam tekenen en rimpels draagt van alles wat je hebt meegemaakt. Dat je huid, je gezicht en je hele lichaam langzaam het verhaal van jouw leven steeds meer gaan vertellen. De vrouw is van oudsher niet alleen het jonge meisje, de vruchtbare vrouw of de moeder. In het vrouwelijke leeft ook zij die heeft doorleefd, doorvoeld en doorgegeven. De vrouw die niet meer hoeft te bewijzen dat ze vruchtbaar, wild, begeerlijk of jong is. Zij draagt een andere vorm van kracht. Een kracht die niet ontstaat uit vasthouden, maar uit vrijgeven. Uit weten wanneer het tijd is om te bloeien, te dragen, te voeden, te oogsten en uiteindelijk te laten gaan en eenvoudigweg te zijn. Zoals de Aarde haarzelf. De Oermoeder probeert niet eeuwig lente te blijven. Zij kent de seizoenen. Zij kent groei en bloei, overvloed en verval, geboorte en dood. En juist doordat zij niets van die natuurlijke beweging hoeft tegen te houden, blijft zij vruchtbaar in de breedste zin van het woord. Natuurlijk mag je goed voor jezelf zorgen. Je huid verzorgen, voeden, beschermen en verwennen. Niet omdat je er jonger uit móét zien, maar omdat je lichaam aandacht van jezelf verdient. Wat belangrijk is, denk ik, is om gedragen ouder te worden en de schoonheid van iedere levensfase te leren herkennen. Al is dat soms, weet ik, best wel een dingetje. Zeker als vrouw in of na de overgang, wanneer je lichaam je soms ongevraagd confronteert met het feit dat je niet meer terug kunt naar hoe het was. Al hoor ik mn zwangere dochter ook over haar zwangerschapstriemen🥰 Maar misschien moeten we ook helemaal niet terug willen. Want voortdurend vechten tegen dat wat natuurlijk is, kost niet alleen energie. Het kan er ook voor zorgen dat je vergeet te leven in het moment. Dat je verzuimt mee te bewegen met het leven, zoals het zich vanuit de natuur aandient. Een vrouw hoeft niet voor altijd jong te blijven om mooi te zijn. Zoals de Aarde niet minder mooi wordt wanneer de zomer plaatsmaakt voor de herfst. Want ouder worden is geen ziekte die bestreden moet worden, zoals de schoonheids-industrie ons graag wil laten geloven. Het is een voorrecht. Een uitnodiging om steeds dieper in jezelf te geraken, om te laten gaan wat niet meer bij je past en om dichter te komen bij wie je nu werkelijk bent. Niet proberen terug te keren naar de vrouw die je ooit was. Maar steeds meer worden wie je werkelijk bent. Dat is voor mij geen anti-aging. Dat is Aardmoeders.😍😘

Zó toevallig.... "Het grootste verdriet van B&B vol liefde-Iris". “Een halfjaar na zijn geboorte kreeg Luke de DKTP-vaccinatie. Iris vond hem de volgende dag dood in zijn bedje. Uit de autopsie bleek dat er geen verband was met het vaccin. Het was wiegedood. 😒😒😒 Goh...dit klinkt net zo 'toevallig' als toen mijn oom in elkaar geslagen werd door een figuur met een boksbeugel. Hij overleed dezelfde dag in het ziekenhuis aan een hersenbloeding maar het kon niet bewezen worden dat het door de klappen was gekomen🥴. Sure! Bron artikel Privé, 29 juli 2026. Telegraaf

Een betekenisvol leven gaat niet over rijk zijn, populair zijn, hoogopgeleid of perfect zijn. Het gaat erom dat je echt bent, bescheiden bent, en jezelf kunt delen en zo het leven van anderen weet te raken.

Wakers in hetzelfde veld🥰

Goedemorgen! Tijdens de koffie aan het mijmeren. Nog maar eentje over reïncarnatie dan....want het gaat al zo'n jaar of 40 met me mee😊 Reïncarnatie is binnen de weg van bewustwording, of noem het spirituele zoektocht een bijzondere manier om naar het leven te kijken. Het uitgangspunt dat onze ziel niet slechts één leven kent, maar zich door verschillende levens heen ontwikkelt, kan ruimte geven aan vragen. Want waarom voelen sommige ontmoetingen zo vertrouwd? Waarom raken bepaalde mensen, plaatsen/landen/culturen of situaties ons diep, zonder dat we precies begrijpen waarom? En waarom lijken sommige thema’s steeds opnieuw terug te komen? Waarom toeft aardmoeders zo graag in Hongarije? (Iets met zigeuners en het opnieuw geboren en getogen zijn in een 'traveller' gezin als schipperskind😉) Het idee van reïncarnatie kan helpen om het leven niet alleen te zien als een verzameling toevallige gebeurtenissen, maar als een weg van ontwikkeling en bewustwording, welke door levens heenloopt als één geheel. Niet zozeer als een vaststaand iets waarin alles vooraf bepaald is, maar als een mogelijkheid om ervaringen vanuit een groter perspectief te bekijken. Juist daarin kan het waardevol zijn op onze zoektocht naar "wat de zin is van het leven of gebeurtenissen". Het nodigt uit om verder te kijken dan het zichtbare en om jezelf vragen te stellen over patronen, lessen, relaties en de groei van je bewustzijn. Het kan je helpen om ervaringen niet alleen te ondergaan, dus dat het je overkomt maar er ook betekenis uit te halen. Ik voor mij ging bv anders kijken naar sommige daders vanuit meer begrip, los van het goedkeuren van bepaald gedrag natuurlijk. Maar ik ging meer snappen hoe bepaalde mensen tot sommige daden over gingen in plaats van ze alleen maar te veroordelen. Ik begreep dat we allemaal op een bepaald punt in ons leven, door wat we meemaken, gedreven kunnen worden tot iets. De vraag; wie is nu eigenlijk de dader en wie het slachtoffer kwam eerder bij mij op dan het zwart wit goed slecht denken. Door de jaren heen ontdekte ik dat de grootste waarde van het geloof in reïncarnatie niet ligt in het achterhalen van 'wie ik vroeger was' maar in de vraag 'tot wie ik in dit leven uitgroei'. Ik geloof dan ook dat vorige levens zich spontaan 'aandienen' in plaats van datxwe ze moeten 'achterhalen'. Ze dienen zich pas aan, in ervaringen, beelden, dromen, ingevingen als dat voor het hier en nu van belang is. Of we een groot strijder, een tempelprinses of god weet wie zijn geweest is naar mijn idee eerder iets van het ego dan het werkelijk inzoomen op het grote informatie veld. Want welke levens er ook vóór dit leven geweest zouden zijn, jouw leven nu is waarin je kunt kijken, voelen, leren, loslaten en bewust andere keuzes maken. Zo mag reïncarnatie weliswaar een deur openen naar het grotere verhaal van je ziel. En of je er nu wel of niet in gelooft, de werkelijke zoektocht en groei is hier en nu: in jezelf. Foto: aardmoeders als 20 jarige

Over reïncarnatie Binnen het idee van reïncarnatie leeft ook het idee dat zielen elkaar door verschillende levens heen ontmoeten. Situaties in ons huidige leven zouden hun oorsprong kunnen hebben in een ander leven. Voor velen biedt dit betekenis, inzicht en verklaring in hun spirituele zoektocht. Maar tegelijkertijd schuilt hierin ook een valkuil. Wanneer iemand zoekt naar verklaringen voor pijn, weerstand of onverklaarbare gevoelens, kan het gebeuren dat de blik ook naar buiten en op een ander wordt gericht ipv naar binnen. Het is dan gemakkelijk om de oorzaak van het eigen ongemak bij een ander neer te leggen. Die ander wordt dan gezien als degene die “mij iets heeft aangedaan in een vorig leven", waarbij een verklaring voor de innerlijke onrust of afkeer wordt gegeven. Maar dikwijls werkt het zo, reïncarnatie of niet, dat de weerstand die we voelen, eigenlijk in onszelf ligt en niet bij de ander. Weerstand is menigmaal een spiegel van iets wat in onszelf gezien wil worden: oude pijn, angst, onverwerkte emoties of andere onontdekte delen van onszelf die nog om erkenning vragen. Wanneer men niet in die eigen spiegel kan, wil of durft te kijken, ontstaat het risico dat de ander onbewust de schuld krijgt van wat eigenlijk van binnen leeft. Dan is reïncarnatie een handig, niet te checken, excuus. De weg van bewustwording vraagt misschien om te kijken naar vorige levens of karmische verbanden, maar vooral om eerlijk zelfonderzoek. Dan gaat het niet langer om de vraag "wat heeft die ander mij aangedaan?" maar "wat raakt die ander in mij aan wat mij zo triggert en waarom?" Juist daarin kan de diepste groei verborgen liggen. ~aardmoeders~

Soms kennen we het verhaal niet. We zien alleen een moment. En wie voelend is, voelt een indringend beeld van een mens en zijn dier op straat. We weten niet wat eraan voorafging, wat ze hebben meegemaakt en waarom ze zo zitten. Maar in wezen maakt het ook niet uit. Liefde houdt zich niet bezig met een verhaal. Ze ziet niet naar waarom of naar hoe maar naar wat de ander nodig heeft. Maar liefde? Is hier zichtbaar de grootste kracht.❤️

"He is always hungry". Het zijn de woorden van de fokker in Polen. De vrouw die hem de eerste 16 weken van zijn leven omringde met liefde. Toen was ie klein, nu weegt meneer zo'n 60 kilo en nog steeds "always hungry". Zo bescheiden Iduna in alles is, zo'n onbeperkt is onze 'V'. Tussen de middag aten we een gebakken eitje en Vidar en Iduna scharrelden wat bij ons rond. Ik wilde juist Iduna als eerste een stukje van mn ei geven maar ze was te afgeleidt door een blaffende hond in de verte. Ze keerde zich om en draafde richting het geluid, het trapje van de overkapping af. En waar Iduna gaat, gaat Vidar. Niet de tijd voor het trapje nam hij een duik van enkele meters om haar bij te blijven. Maar ergens, zo halverwege zijn vlucht tussen overkapping en vaste grond, gebeurde er iets bijzonders. "Always hungry" kreeg een ingeving. Ergens in zijn hoofd werd zichtbaar de hele situatie even geëvalueerd. Hond in de verte: interessant. Iduna: volgen. Gebakken ei: mogelijk nog aanwezig. En toen zag ik bijna letterlijk zijn prioriteiten verschuiven. Midden in de lucht maakte hij al draai van zo'n 20 graden, tikte de grond aan en sprong, alsof er veren onder zijn poten zaten, weer terug op de vloer van de overkapping. De blaffende hond? Niet relevant. Iduna? Zoek het uit. Het ei? "Vrouwtje! Me is toch so hungry!" Vidar, onze lieve trouwe smikkelaar, wiens ogen zo mooi spreken. Zelfs tijdens een vrije val heeft hij blijkbaar nog ruimte in zijn hoofd voor de vraag: "wat staat er op het menu?"😂🤣😂