.سُوِیدا.

" آزادی؟ یعنی بتوانی در اتاقت بنشینی و از همه‌چیز متنفر باشی و هنوز کسی در را نشکند.

بوکوفسکی

زنان ذاتا شادند، آنها را دو چیز غمگین می‌کند؛ مردی که دوستش دارند، و وطن.

همین یک کلمه فرداتو میسازه،

در پاسخ این پیام نوشت: امیدوارم …

"من اگر کافر و بی دین و خرابم؛ به تو چه؟ من اگر مست می و شرب و شرابم ؛ به توچه؟ تو اگر مستعد نوحه و آهی، چه به من؟ من اگر عاشق سنتور و ربابم ؛ به تو چه؟ تو اگر غرق نمازی، چه کسی گفت چرا؟ من اگر وقت اذان غرقه به خوابم ؛ به تو چه؟ تو اگر لایق الطاف خدایی، خوش باش. من اگر مستحق خشم و عتابم، به تو چه؟ دُنیا گر چه سراب است به گفتار شما من به جِد طالب این کهنه سرابم؛ به تو چه؟ تو اگر بوی عرق میدهی از فرط خلوص، و من ار رایحه ی مثل گلابم؛ به تو چه؟ من اگر ریش، سه تیغ کرده ام از بهر ادب . و اگر مونس این ژیلت و آبم ؛ به تو چه؟ تو اگر جرعه خور باده کوثر هستی، من اگر دُردکش باده ی نابم ؛ به تو چه؟ تو اگر طالب حوری بهشتی، خب باش، من اگر طالب معشوق شبابم ؛ به تو چه؟ تو گر از ترس قیامت نکنی عیش عیان. من اگر فارغ از روز حسابم؛ به تو چه؟"

کاش یه بالون بودم و در دور ترین نقطه‌ی زمین زندگی میکردم جایی دور از خاورمیانه.

از غم و شب بگین؛

به کسانی که آسوده می‌خوابند حسادت می‌کنم. برای من شب نبردی بی پایان با افکارم است.

جان؛

اگه روز آزادی من نبودم ، تو بجای من قشنگ برقص و خوشحالی کن .

؛

گفت بچها حلوا اوردم بیاین بخورین،کاش نمیخوردم کاش نمیفهمیدم این حلوا برای چهلم شما بود؛

گیسوانم هنوز سپید نشدند؛ تا خاکستریِ دستانم راهی نیست تا چروکیده شدن پلک هایم راهی نیست آن موقع که کمرخمیده شدم و چشمانم ضعیف تر از قبل یاد این روزها در دلم تلو تلو میخورد پیک های اخر عمر عجیب گلویم را میزند یاد این روزها که هرگز نمیکاهد از غمم میگویم چه خوب شد تمام شد! چرا که من در این تاریکی وطن درحال جان سپردنم، کجایی آسمان خوشبختی،مارا رها کردی و ما آبی روشنت را به بارانی بدل کردیم، کجاست خانه خانه‌ در تاریکی سوخت اما من تا اخرین نفس هایم یاد این روزها در دلم تلو تلو میخورد، -یاسی،درگذر

من درد تو را ز دست آسان ندهم دل بَر نکنم ز دوست تا جان ندهم از دوست به یادگار دردی دارم کان درد به صدهزار درمان ندهم. -مولانا.

بی تو خسته‌ست ز جانم تن و جانم ز تنم خسته ام من هم از این بار گرانی که منم. -حسین منزوی.