『هِنگٰام‌شَبۡ』

❊'وَ درد به استخواٰنِماٰن رسیده اماٰ هنوز خودماٰن راٰ نباٰخته ایم و روزگاٰر راٰ زندگی میکنیم و هنوز‌‌ آنقدر میخندیم که سرِماٰن از این همه‌ناٰخوشی‌هاٰیی که مجبور به پذیرفتنش کردیم درد میگیرد...

❊'نمیدونم, مثلاٰ دست کن تو جیب کتت یه رسید خرید دربیاٰر, پشتش براٰم شعر بنویس. براٰم فروغ بنویس, براٰم ابتهاٰج بنویس, شاٰملو بنویس, شهریاٰر بنویس؛ شعر اکسیژن زندگی منه, توهم نجاٰتم بده.

❊'بعدازمن، چیزهاٰیی‌راٰکه‌دوستشاٰن‌داٰرم ازیاٰدنبر؛ شعرراٰ،باٰراٰن‌راٰ، ماٰه‌راٰ،موسیقی‌راٰ، خودت‌راٰ،خودت‌راٰ،خودت‌راٰ.

❊'‏هیچوقت‌توزندگیم غم،ترس‌واحساٰس‌،ناٰتواٰنی‌رو باٰاین‌عمق‌تجربه‌نکرده‌بودم.

❊'ببوسمت؟ حاٰفظ‌بخواٰنم؟ قهوه‌دم‌کنم‌بغلت‌بگیرم؟ بگوچه‌کنم‌که‌ازقاٰب‌عکست‌بلندشوی وبیاٰیی‌ودوباٰره‌روی‌زاٰنوهاٰیم‌بخواٰبی ومن‌دوباٰره‌احساٰس‌کنم‌دنیاٰماٰل‌من‌است.

❊'به مردمی که کاٰر می کنند و رنج می کشند،به ملت، به کساٰنی که جهاٰن براٰیشان جاٰیی زشت و منفور است، اعتقاٰد و امید به جهاٰنی بهتر راٰ بدهید. جهاٰن زیباٰیی که فقط ماٰل آنهاٰست... تنهاٰ در این صورت است که، مردم آراٰم و صبور خواٰهند بود...

❊'مگه‌شب‌چی‌داٰره‌ که‌وقتی‌پرده‌میکشه‌روی‌آسمون، غم‌وغصه‌میشینه‌کنجِ‌دلِ‌آدم؟

❊'می‌داٰنی من‌خواٰب‌راٰدوست‌داٰرم هرگاٰه‌که‌بیداٰرم زندگی‌ام‌تماٰیل‌عجیبی‌به‌فروپاٰشی‌دارد...!

❊'دیگر سَرزنده نبود. بیشتر اوقاتش به دل نگرانی می‌گذشت. اِنرژی‌ای که روزگاری صرفِ عشق ورزیدن به زندگی می‌کرد؛ حالا داشت صرفِ «دَوام» آوردنش می‌شد.