𝙄𝙍𝙄𝙏𝙒𝙀𝙀𝙏

تو زندگی همه بگایی هست، واقعا هر کسی مشکل خودشو داره، از دور طرفو میبینی، میگی ممکن نیس، این تو زندگیش غم بزرگی داشته باشه، پای حرفش میشینی میبینی مردم همه غم دارن تازه غماشونم بزرگ تر از تو،پس اونایی که واقعا از ته دلشون خوشحالن کجا زندگی میکنن؟!

از آدما چون دوسشون داریم، «خودمون» یه چهره‌ی کامل و بی‌‌نقص می‌سازیم. بعد یه مدت «خودمون»می‌فهمیم اصلا اونی نبودن که فکر می‌کردیم و بعد «خودمون»رو سرزنش می‌کنیم. آخرشم به همین علت «خودمون»بدبین و بی‌اعتماد میشیم. واقعا هرچی می‌کشیم از کسخلی «خودمون»ـه.

اگر بمیرم راحت می‌شم ولی مشکل اینجاست که بقیه هم راحت می‌شن و این چیزی نیست که من بخوام.

"ترس از احتمال تجربه‌نکردن برخی چیزها تا آخر عمر"

نمی‌دونم چطوری بگم ولی وقتی پول نیست، انگار هیچی نیست.

‏بخدا پذیرفتن اشتباه هم ساده‌تر و کوتاه‌تره، هم مفیدتره.

«ما اصلا نمی‌دونستیم یه سری آدم، می‌تونن از یه زمانی به بعد، دیگه نباشن! بلد نبودیم آقا به خدا..»

از یجا به بعد دیگه یادم میره چرا ناراحتم، فقط می‌دونم ناراحتم.

‏توی فصل سرما من انسان مناسب‌تری برای معاشرت هستم.

درواقع زمان چیزی رو درست نمی‌کنه، زمان فقط سطح دغدغه‌ی آدمارو تغییر میده. شاید چیزایی که چهارسال پیش غمگینت می‌کردن هنوز حل نشده باشن اما تو دیگه بهشون اهمیت نمی‌دی. خیلی ساده بخوام بگم، با گذشت زمان دغدغه هات بیشتر می‌شن و دیگه حوصله ی غصه خوردن برای دغدغه های چند سال قبل رو نداری.

تو فصل بهار ظهر خوابیدنت با خودته، بیدار شدنت با خدا؛ تازه وقتی بیدار میشی یجوری جون نداری که انگار تیر خوردی.

احساسا ناکافی بودن که نه، یه حسی باهامه که انگار هیچوقت درست نیستم، همش اشتباه میکنم. حسی که زندگی رو بلد نیستم و برای من نیست هیچکاری و هیچکسی.

کلا بنظرم آدم افراطی و متعصب احمقه، حالا تو هر زمینه‌ای.

گایز گروه زدیم بیاین اونور🤌🏻 https://t.me/+nPBPEBmaA5oxOTc8

‏دیگه وقتشه یکی بیاد به خاطرش بعد اینهمه سال خطمو عوض کنم و به زندگی جدیدم بپرداخم

مار واقعا موجود ترسناک و مسخره‌ایه؛ امیدوارم امشب همه کسایی که ازشون خوشم نمیاد، خوابش رو ببینن.

جدی جدی باید رید تو دنیایی که مادر آدم مریضه.

دو بار که پارتنرت بیاد خونه برات آشپزی کنه و یبار که دوتایی برین حموم پشتتو کیسه بکشه، تازه میفهمی ملت برا چی ازدواج میکنن.

من میخوام ادم موفقی بشم ولی دنیای عجیبیه. همه‌ی موفقیت‌ها بیرون پتو هستن.

بین «الان ریسک کردن» و «بعدها حسرت خوردن» همیشه اولی رو انتخاب میکنم ولی دومی رو انجام میدم.