دنیا دنیادیده

چقدر گریه شوم تا که رودخانه بپوشم که اشک ریخته را دانه دانه دانه بپوشم بهارخواب تنم را به بادها نسپارم چقدر خاک شوم، حسرت جوانه بپوشم؟ به جرم آنکه دلم با چراغ‌ها نپریده‌ست مقدر است که بیداری شبانه بپوشم ‌ چگونه روح خودم را از این جسد بتکانم؟ چگونه پیش تو پیراهن زنانه بپوشم نهنگی از شب چشمت به جان من زده پهلو بعید نیست که موجی از این کرانه بپوشم بده پیاله‌ای از شعله‌های سرکشت ای تاک که مست‌باره شوم، خمره‌ی مغانه بپوشم مرا به جبر بریدند از ادامه‌ی دستت دلم هوای تو دارد، بیا که خانه بپوشم #دنیا_دنیادیده #مرتضی_حسینی ۰ ‎‌‌@Donya_donyadide https://t.me/morteza_khatkhati