Moon🌙

می‌خواستم بگم دیگه حالا همه‌چیز درست شده اما نه، فقط گول زدنِ خودم بود. هیچ چیز درست نشده. هنوزم اون لحظاتِ لعنتی، اون فریاد‌هایی برای "دوست‌داشتن" و "دوست داشته‌شدن" با دیدن مکان‌های قدیمی تازه میشن.

چیزی که با چشم‌هامون می‌بینیم لزوماً واقعی نیست.

قهوه، خونه و کتابخونه‌.

منطقه امنِ خودم و به دور از هیاهو :>

همه‌چیزِ خونه انگار چندین درجه بهتره.

گاهی پیش میاد که تمام ابعاد وجودیت جهان و وجودیت من ،تو ذهن من، زیر سوال میره. گاهی اما، نه همیشه.

انگار که دیگر با همه‌جا و همه‌ آدم‌ها غریبه‌ای و اول از همه با خودت.

-

من با تو چشام میخنده.

تو از پس مسائل و احساسات و مشکلات بر میای .

جوری با زندگی رفتار کردم که انگار باید ازش یک قصه و روایت دربیاد؛ همیشه اون کوچولوترین کارها باید معنی بزرگی برای خودش داشته باشه. من دلبسته‌ی خاطرات و شئی های کوچولو‌کوچولو‌ام، همونا که شاید خیلی‌هامون ازش دل بکنیم و بگذریم. همونا که از نظر خیلی‌ها شاید جاشون تو سطل زباله باشه. حقیقتا اون شئی‌ها قرار نیست چیزهای خیلی بزرگی باشن، می‌تونه جعبه کیکث مکثی باشه که الان نزدیک به دوساله دارمش و پشتش کلی خاطره‌ست یا مثلاً رسید‌های خرید و حتی یک سنجاق‌قفلی‌ِ ساده. که برام بی‌اندازه باارزشن. اتفاقات بزرگ که نتونستن خوشحال نگه‌مون دارن؛ شایدم باید دل ببندیم به این چیزهای کوچیک و باارزش که تا روزهای زیادی می‌تونن سر و پا نگهمون دارن! :) جولی

چه خبر؟ هیچی قهوه می‌خورم، اخبار من قصه‌ست، قصه‌ی من غصه‌ست، روضه‌ست، چه حاجت به نقلِش؟

نمیدونم. باور کن تو تنها نیستی . هیچکس نمیدونه چی درسته و چی غلطه. هیچکس نمیدونه کدوم راه میرسه به موفقیت، کدوم راه درست تره. من نمیدونم. هیچکس نمیدونه. فقط فعلا بیا بریم جلو. یا اصلا به قول تو که همیشه میگی به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل، میریم تا زندگی رو دست نخورده نذاریم.

در سرمای زمستان که گل ها خفته در خاک اند تو سفید و زرد زیبا سر از خاک بیرون می آوری، به خانه ام می آیی و زمستان مرا زیبا تر از هر بهار می کنی.

آره دایی.

تمامِ حرف من نسبتِ به قهوه :

بی‌هیچ بارونی، و این غم‌انگیزه.