اِ /باحِه

«چیزی در وجودم سر جایش نبود: چیزهای زیادی را تحمل کرده بودم، چیزهای زیادی را تاب آورده بودم...»

روزهای دلتنگی.

خوبم اما اگر فکر کنم گریه ام خواهد گرفت .

خیلی چیزا تموم شده نبودن، مثلا خوده همین سیگار ،گاهی نصفه رو زمین خودشون تموم میشن . مثل من منی که تا اومدم دستامو جمع کنم و یهو نصفه رو زمین پرت شدم سیگارا به فیلتر میرسن تموم میشن حتی رو زمین نصفه اما من نه، هر روز انگار یک نفر یک‌پاکت بهمن نخ به نخ دود میکنه و همشونو نصفه میندازه و به فیلترم میرسه تموم نمیشه، از روش رد میشن تموم نمیشه بارون میزنه تموم نمیشه با جارو رفتگرا تموم نمیشه، اگرم تو ماه بهمن باشه، که باد تموم نمیشه، یه نصفه دودی باد خورده که از یک جا رونده و از یک لب مونده. کاش ی روز اونی بشه که میخوام بعد خواب،بعد سکس دوتا معشوقه ، بعد از اتمام یک کار نیمه تموم، بعد رفتن، بعد موندن، بعد هرچیزی قبلش تموم شم حتی اگه نخ اخر بودم و نصفه افتادم رو زمین یا هرجا دیگه دود شدن زندگیمو نبینم قبلش تموم شم.

تمام

روزی تیرە، غمگین و ناامید کنندە. روزی مثل روزهای تنهایی پیری من. افکار غریبی بە مغزم فشار می‌آورد. افکاری مبهم کە من توان آن را ندارم و یا نمی‌خواهم آن را مرتب کنم. نە، قادر بە انجام آن نیستم! [شب‌های روشن - فئودور داستایفسکی]

روحت شاد دایی🖤