کائِن

من همونی بودم که سر جلسه امتحان سن محمد رو ۳۵۰- به دست آوردم و الان همچنان دارم با همین محاسبات زندگیمو اداره میکنم

الان که نگاه میکنم میبینم چقدر مطلب توی فضای مجازی از خودم به یادگار گذاشتم که اگه یه روزی بمیرم بقیه قراره چقدر سوژه واسه سوگواری داشته باشن. خوبه، اینجوری عزیز ترم.

مقصد خاصی وجود نداره، مسیر هم پر از سنگلاخه، همسفری هم وجود نداره. کلا دهنت سرویس.

غصه نکش سیگار بخور.

به الهه میگید الی. به الهام میگید الی. به الینا میگید الی. به الناز میگید الی. فقط مونده به من بگید الی.

گذر زمان فقط اونجایی که طرف وقتی می‌ترسید میگفت ریدم تو خودم‌ ولی الان میگه پنیک کردم.

زهراهای چنل به قدری زیادن، اگه متحد بشن میتونن شورش کنن و منو از قدرت کنار بزنن.

سلامتی غم دوستان، سلامتی غم …

انسان معاصر احمق دلقک ذلیل به درد نخور.

کش موی دختره رو انداخته دور مچش، بعد جا انداخته و ازش مچ دستش عکس گذاشته نوشته «عشق اثرش رو میزاره»

من وقتی ازم میپرسن چی خوشحالت میکنه:

پیر نیستم. ولی پیرمردی زندگی میکنم. دیگه آدم درجه وورجه کردنم نیستم. همینکه گوشه حیاط یه چایی بخوریم و دستمو بگیری کافیه. در نهایت هم دلخور بشی که چرا قهوه نخوردیم.

در حالی که من دارم ثانیه به ثانیه چک میکنم چقد حجم اینترنت مونده طرف میگه واسه سرگرمی میرم یوتیوب‌گردی. جدی! ایرانی هم هستی!؟

چه اعتیاد بدی پیدا کردم به گیم زدن. ینی اصن کل زندگیمو گذاشتم لب تراس داره آفتاب میخوره خودم اونور نشستم nba میزنم.

واسه یارو عکسای مسخره و هاشول پاشول میفرستی که بیخیال بشه تازه درمیاد میگه چقد از کژوال بودنت خوشم میاد. بابا ولم کن.

کاش آدم راه فرار داشت، از خودش. مثلا بپرسی که ببخشید باید کدوم اتوبوس رو سوار شم، کدوم بلیط رو بخرم، باید تو کدوم ایستگاه وایسم، به چه مقصدی حرکت کنم، از کدوم طرف برم؛ تا اژ خودم فرار کنم.

حس میکنم این روزا تنها کسی که واقعا دوسم داره پدربزرگمه. از زیر خاک.

شما دنبال بهونه که باشی یه ویدیو فان هم غمگینت میکنه.