کائِن

یه تندیس نامرئی از ناخوش احولیم درست کردم، گذاشتم رو تاقچه اتاقم. تنها چیزی ازش میدونم اینکه همیشه زیر چشمی بهم نگاه میکنه و شاید زیر لب میگه: یک روز تورا خواهم آویخت به غم.

بر عشق توام، نه صبر پیداست، نه دل بی روی توام، نه عقل بر جاست، نه دل این غم که مراست، کوه قاف است، نه غم آن دل که تو راست، سنگ خاراست، نه دل

چه ملامت که ز تن ها نکشیدم تنها بخورم باده و تنها غم تن ها نخورم

اما خب جذابیت ماجرا اینجاست که حال آدم‌ها بالا و پایین داره و گاهی فاصله‌ی پایین تا بالاش، انتخاب یک آهنگ متفاوته.

حتی با احتساب به آمار و احتمال بازم وضعیت ما نباید این‌جوری باشه

حتی اگه خودمم یه دختر بیست‌ و سه‌-چهار ساله باشم بازم نمیتونم دخترای زیر بیست‌ و سه‌-چهار سال رو تحمل کنم.

من هیچ وقت سكوتم از روی رضايت نبود، من اگه راضی باشم بلند بلند ميخندم.

همچنان داریم با آدم هایی تعامل میکنیم که واسه اینکه مارو به خودشون جذب کنن و ما شیفته اون‌ها بشیم از تکنیک‌های زرد روانشناسی و کتاب های چگونه جذاب باشیم (که اغلب چرته) استفاده میکنن. سرمو درد میارین.

حالا من خیلی نمیخوام وارد جزییات بشم ولی اینایی که تا میرسن به تونل شروع میکنن بوق و جیغ و داد، بچگی جالبی نداشتن.

قبلا یه چنل نود داشتیم که بسته شد. منم تصمیم نداشتم مجدد چنل بزنم ولی خب این مدت زیاد سراغ گرفتید و دلم نیومد. لینک چنل نود جدید

خب شب بخیر. بقیه رو صبح که بیدار شدم accept میکنم.

قبلا یه چنل نود داشتیم که بسته شد. منم تصمیم نداشتم مجدد چنل بزنم ولی خب این مدت زیاد سراغ گرفتید و دلم نیومد. لینک چنل نود جدید

ای یار من را با خود ببر، سیفون را بکش که شاید دنیای زیرین نیکوتر باشد.

اگه یه پیامبر میومد و میگفت من معجزم اینکه ادمایی که سلیقه موسیقشون یکسانه رو باهم جور کنم؛ من که بهش ایمان میاوردم.

«وز حاصل عمر، چیست در دستم؟ هیچ»

اره بچه‌ها میدونم شخصیتم شبیه تهیه کننده باب‌اسفنجی شده و دیگه مثه یه آدم بزرگسال نمیتونم بنویسم، شما نادیده بگیرید.

کاش یه دوربین دستی مثل اینایی که تو کشتی دزدان دریایی پیدا میشه داشتم و قابلیت جادوییش پیدا کردن آدم حسابیا بود. بعدش بادبان هارو می‌کشیدم میرفتم سمتشون.

یه مدت نبودم و حالا باز هستم. مرسی از همه کسایی که حالمو پرسیدین. دوستتون دارم.

عه ببخشید یادم رفت سلام کنم. احوالتون!!!