01

و زندگی، دویدن های پيوسته بود .

در جهانی که پر از همهمه‌ی احمق‌هاست تو فقط خیره بمان بر رَهِ خود، هیچ مگو

آدم‌هايی هستند به‌شدت عجیب. نه كه شاخ و دم داشته باشند، نه؛ ولی يک‌جور خاصی به دنيا و آدم‌هايش نگاه می‌کنند. يک كارهايی می‌كنند كمی ملموس‌تر؛ برخواسته از اعماق دل. وقتی كتاب می‌خوانی، برايشان مهم نيست كه چه كتابی می‌خوانی، یا از كدام نويسنده؛ بلكه شیوه‌ی کتاب خواندنت، جوری كه مچت را زير چانه‌ات می‌گذاری و از زير قاب عينكت خط‌ها را دنبال می‌كنی، همان را غرق در سکوت تماشا می‌کنند. وقتی به ساحل می‌روند، نه به فكر شنا هستند، نه به فكر آفتاب گرفتن و نه به دنبال قدم‌زدن روی شن‌ها؛ آن‌ها آمده‌اند كه به ندای دريا گوش كنند. يا مثلاً عاشق كه می‌شوند، نه می‌خواهند تصاحبت كنند، نه می‌خواهند تا ابد عاشقشان بمانی؛ فقط می‌خواهند بدانی كه حضورت، زندگی را زيباتر از هميشه می‌كند؛ چون برای همان برهه‌ی كوتاه هم كه شده، برايشان روح بخش‌ترينی. این آدم‌ها حتی در عادات روزمره هم عجيب‌اند. نه موسيقی زياد گوش می‌دهند، نه فيلم‌های زيادی می‌بينند و نه روی ميزشان پر از كتاب است؛ اما انگار می‌دانند چه زمانی دلت گرفته است، عادت شده برايشان كه بيايند و دل آدم را زنده كنند. كمی خنده، يک فنجان چای، ديداری دوستانه. این دسته از آدم‌های زندگی را نباید گم کرد؛ می‌دانيد كه، عجيب‌اند. شايد به گم بودن عادت كردند، ديگر هم نشد پيدايشان كرد.

اميدوارم خوب بشى و بگذرى، از تموم چيزايى كه راجع بهشون با كسى صحبت نميكنى.

تاریکم و شب از دل من می‌جوشد تکرار به تکرار خودش می‌کوشد تکراری ام؛ آنقدر که حالا دیگر پیراهنم از حفظ مرا می‌پوشد.

زندگی بارها ثابت کرده بغل کردن همه چیزو بهتر میکنه حتی برای چند دقیقه بغل کنید.

آبرو داری ما آخر شما را شیر کرد تکه نعلی از الاغی را چنین شمشیر کرد حرمت نان و نمک بود، این سکوت این سکوت ما، شما را تسخیر کرد

به غم دچار چنانم که غم دچار من است.

آهنگ بفرستین🗣