𝘼𝙝𝙖𝙣𝙘𝙝 𝙂𝙝𝙖𝙙𝙞𝙢𝙞

ای فروغ روزگار تباه من روزگارم تیره گشته چون دود آه من من که مست از آن نگاهم چشم مستت ساغرم شد ای عجب دیوانه بودم آن چه گفتی باورم شد

وطن پرنده‌ی پر در خون وطن شکفته گل در خون

صبح که در پنجرتون وا میشه خورشید از اون روزنه پیدا میشه خاطره انگیز میشه باغ لبت وقتی گل خنده شکوفا میشه

اگه تو نیای بجای تو سفره‌ی دل باز میکنم غم میخورم،زار میزنم جاتو چراغون میکنم

وای نگو نگو نگو دیگه از گذشته دیگه نمیخوام یادم بیاد چی به من گذشته

رفتی اما کردی یادم آخه یار با وفاتم واسه فهمیدن حرفات منو کم داری فداتم هر دومون تنهای تنها هر کدوم یه جای دنیا جای تو خالی اینجا جای من خالی اونجا

دیگر در این دیوانگان دیوانه‌ای چون من نبینی اما دریغا دیگر این قلب مرا روشن نبینی ای عشق سر کش از من گذشته دیوانه بازی دریای دردم ای کوه آتش با من نسازی

از تو گلخونه دنیا میون تک تک گلها قسمت ما هم در این بود یاسمین تو شدی گل ما

ای دریغ از زندگانی بر باد رفت عمر و جوانی

روی رقص شاپرک زیر بارون چشات دل من میلرزه واسه بوسه رو لبات روی اسب باله دار تویی تنها تک سوار عشق رویایی من تویی عشق موندگار