‌‌ ‌ ‌خونه‌ ‌ ‌

بهترین کادوی تولدی که گرفتم 💘

نرگسِ جانم. ای که شأن عاشقی را با یک‌ نگاه،در هم می‌‌شکنی

که بزدلانه ترین کار جهان است عاشقت شدن. و من بزدلانه ترین عاشقانه‌ی جهان را برای ما میخواهم. ای که بین سینه ی من جای‌تو بسیار‌ پر است از فردا. من دیروز تورا عاشق و‌ امروز تو را خواهم بوسید. تو که هر لحظه ی چشمت خاورمیانه را مست میکند. نرگسِ جانم من هر لحظه ی چشمت را خواهم ربود و در ظلمت ها نور میکارم اش‌. ای که تو را هر شعر که می‌نویسم جای تورا هر شعر که میخوانم جای هر شعر که جای تورا می‌بینم هر شعر که می‌شنوم جای تورا هر شعر که تو را جای می‌بویم من نوازش میکنم هر شعر را تا تو را در بین آن جای دهم و ابدیت را در من می‌بوسی نرگسِ زیبا که طراوت بر لبت زنجیر است حتی اگر هزار بار مرگینه شوم. کماکان که باشی من برای بوسه ای خواهم زیست و برای تکه اشکی پر‌پر ام. تو همانی که هربار که من می‌گسلم استخوان هایم را با بوسه به دیوار حیات می‌قابانی. و هی نگاهم میکنی و هی و هی و هی نگاهم میکنی تا که از شرم سیاه‌ تو مکان گوشت شود بر بدن‌ام. و به یک بوسه ی گرمت همه ارواح زمان رشک را سر بکشند، مرگ را سلب کنند از تن من که ای وای که وای که ای وای که تو! که ای وای که تو اصلا میدانی؟ که وقتی«تو» مرا می‌بوسی انگار آسمان خود به زمین آمده است انگار خدایان همه ساجد شده اند انگار که طازف ژبد و میخر و وق انگار که معنی از شرم در بوسه ی ما حل شده است و منم میمانم با بوسه ای که در شرم‌دان تنم جا نتوانم بدهم بوسه هارا میشه رفت: از یک طرف نرگسِ زیبا. که در دشت دو دستت بوسه هایم جاری‌ست و در لبخندت هزار ها خورشید می‌سوزد من تو را به خود میبالم. نرگس‌ِ من که در پس پرده ی کفر بر من خدایی میکنی نامه ای از سر جان، با قلم هایی که جوهرشان ناچیز است به پیش استهلال‌ات این شعر را بر سینه ام خواباندم تا بکر شود خط هایش برای خواندن تو. ای ترکمن بانو تمامی موشک های خاورمیانه در میلاد‌ ات مبارکم باشد. کوچه ها و دیوار ها مبارک من هر سنگ مبارک من هر آوا که می‌میرد مبارکم باشد و هر پاسبان که خوابش برده. تا باشد، که در قامت امواج نور‌‌ خاطرمان غرق شود. نرگسِ جانم.

جَیش محمد قادمون .

مرجان لب‌‌ لعل‌‌تو مر جان مرا قوت یاقوت نهم نام‌‌ لب لعل تو یا قوت قربان وفاتم به وفاتم گذری کن تابوت مگر بشنوم از رخنه‌ی تابوت -منسوب به شاطر عباس

the world ended when it happened to me .

and I'm still 17

چمدان بسته‌ام از هرچه منم، دل بکنم .

خروارها امیدم کجا پر کشیدند؟

به برکه ها می‌مانی عزیزم و هر سنگ که زخمی ات می‌کند در تو آرام میشود، زخم ها زیباترت کرده اند .

و در آخر از جسد پوسيده‌ی من گل هایی خاردار رشد خواهد كرد .

دلم برای اینجا تنگ شده :(

Hang up my heart, let it air out .

گفته بودن که خدا همه رو به یک اندازه دوست داره؟

وضعیت روحی خودم بعد از اینکه به یک مملکت انگیزه دادم :