Abner

Good morning 🌞

تو دلت تنگ برا من نشد انگار اصلا...

مشخص بود اصلا قراره چشات، ته قصمون کار دستم بده.

این روزها تنهاییم پُر شده از سکوت. سکوتی که گاهی سنگین‌تر از هر حرفیه که می‌تونستم بزنم. انگار یه جایی وسط راه، خستگی جای امید رو گرفت و من موندم و یه دل که هنوز داره یاد می‌گیره چطور با این خالی بودن کنار بیاد. شاید هیچ‌وقت نتونم توضیح بدم این حس چیه؛ این که هم دلت برای رفته‌ها تنگ بشه، هم برای خودت. اما همین که هنوز اینجام، هنوز نفس می‌کشم و هنوز می‌نویسم، شاید یعنی یه جایی توی من هنوز روشنه.