نپرس !

هرچی سنم میره بالاتر تازه میفهمم چرا گربه‌ها وسط مکالمه ول میکنن میرن.

‏”این دوستتون هم …” کدوم دوستمون مادرقحبه؟! ما اینجا هیچ دوستی نداریم.

درست میشه بالاخره.

این بوهایی که میدید بوی موجود زنده نمیتونه باشه چک کنید ببینید نمردید.

میکنم پیشونی سگمو بوس...

مسیرهایی که من توی زندگی میرم هیچ رقابتی توش نیست؛ چون هیچ احمق دیگه‌ای پا توی اون مسیرها نمیذاره.

همه ناراحتن چرا دلار نخریدن، طلا بیت‌کوین فیلان؛ بنده افسوسم اینه که کاش اون موقع که غذا ارزون بود بیشتر میخوردم.

‏تنها پلنی که می‌توانم برای آینده بچینم یه خودکشی دراماتیک و جذابه

‏حس میکنم افتادم پشت کشو، هم نمیذارم کشو بسته شه هم خودم دارم له میشم.

میتونی همه‌ی ایمانت و باورت رو خرج خیارشور کنی و مطمئن باشی هیچوقت ناامیدت نمیکنه، یا لیمو ترش. نمی‌دونم؛ هرچی غیر آدم.

به یاد آوردن اذیتم میکنه، کاش ماهی بودم؛ فراموشکار.

نه چیزی نیست خودم یه کاریش میکنم. (غصه میخورم.)

‏ببخشم؟ کصکش تو از قصد انجامش دادی.

واقعا آدم همه‌چیز تمومی هستم، همه‌چیم تموم شده.

تا بیست و دو، سه سالگی فکر‌ میکنی خوش قلبی بعدش میفهمی کصخل و احمق بودی فقط.

عین کصمشنگا سریع به هرکسی اعتماد میکنم. قشنگ یه نفر ذره‌ای اعتمادمو جلب کنه میتونه سفت بکنه منو.

متاسفانه صبرم در مقابل کصشر بسیار کم شده.

تا حالا از سیگاری که وسط سوختن خاموش شده کام گرفتید؟ اگه اون مزه تلخ روح‌خراش و لحظه‌ی کوتاه استیصال بعد از خارج نشدن دود از دهن‌تون رو تجربه کردید، تا حدود خوبی میتونید حس و حال بنده نسبت به این جهان رو درک کنید.