𝙞𝙡 𝙥𝙚𝙣𝙨𝙖𝙩𝙤𝙧𝙚'

در واقع، آرزوی جاودانگی برای فرد مانند این است که بخواهیم اشتباهی را برای ابد تکرار کنیم؛ چون نهایتاً هر فردیتی به واقع یک اشتباه خاص، یک گام غلط، و چیزی است که بهتر بود نباشد، و در واقع چیزی است که هدف واقعی زندگی بازگرداندن ما از آن است.

2:40

هرکسی که مرا به درد آورد، مرا ساخت. donteatthisshit | -

از بند های مورد علاقم هستن، توجه بشه بهش.

هنگامی که مقابل تو ایستادم، همچون آیینه‌ای شفاف بودم. با دقت به من نگریستی و چهره‌ی خود را در من دیدی. آن‌گاه به من گفتی: دوستت دارم. ولی در حقیقت، ذاتِ خویش را در من پسندیدی.

اگر هر آنچه درباره‌ی خیر و شر می‌گویند حقیقت داشته باشد، پس زندگیِ من جنایتِ پیوسته‌ای بیش نیست.

هیچ نیمه‌ی گمشده‌ای وجود ندارد! تنها چیزی که وجود دارد تکه‌هایی از زمان است که در آن‌ها، ما با کسی حال خوشی داریم؛ حالا ممکن است سه دقیقه باشد، دو روز، پنج سال یا همه‌ی عمر.

حماقت بزرگی است که آدمی به منظور برنده شدن در بیرون، در درون ببازد.

She is of all tribes and yet of none.

You will be quite friendly with your enemy when you both die.

هرچه انسان باهوش تر باشد، این درجه نیز بالا تر می‌رود. تلاش شده تا دستگاه خوش بینی را با این جهان تطبیق دهند و به ما اثبات کنند که این احسنِ عوالم ممکن است. اما این مهمل محض است!

در این جهان ظرفیت درد با شناخت افزایش می‌یابد و بنابر این در انسان به بالاترین درجه ی خود می‌رسد.

از این رو، هر جانور درنده ای گور زنده ی هزاران جانور دیگر است و بقای نفس اش زنجیری از مرگ های عذاب آور.

این جهان آوردگاه موجودات رنج کشیده و محنت زاده ای است که صرفاً با دریدن یکدیگر به هستیِ خود ادامه می‌دهند.

واقعیت این است که بی‌اعتمادی اوه به این دلیل بود که آدم ها نتوانسته بودند اعتمادش را جلب کنند. چون در زندگی هرکس لحظه ای هست که فرد تصمیم می‌گیرد چطور آدمی باید باشد: آدمی که به بقیه اجازه می‌دهد از رویش رد شوند، یا نه. و تا وقتی این را ندانی، نمی‌توانی آدم هارا بشناسی. - صفحه ۱۲۴