𝐋𝐞𝐭'𝐬 𝐭𝐨𝐮𝐜𝐡 𝐭𝐡𝐞 𝐦𝐨𝐨𝐧

‌‌‌‌‌گاهی زندگی سخت میشود آنقدر سخت که حس میکنی استخوان‌هایت تحت فشار اند! آن لحظه‌ها به دستانی احتیاج داری که آرام تنت را لمس کند و بگوید غصه نخور هر اتفاقی که بیفتد من آغوشت را ترک نخواهم کرد

اگه بهم بگن قشنگ‌ترین تعریفت از عشق چیه؟ میگم: به نظرم صبر کردن برای آدم درست، می‌ارزه .

حالا برعکس همه، من مشکلم اینه که پیاما رو زود سین میکنم و جواب میدم و باید تمرین کنم این همه در دسترس بودنِ دائمی هم خوب نیست.

کار از کار گذشته ...

‏به نظرم دلتنگی ربطی به فاصله نداره، میشه کنارت باشه و دلتنگش باشی!

این قانون رو همیشه یادت باشه! تو دلِ کسایی رو می‌شکونی که برات مهم نیستن، اما تقاصش رو سرِ کسی پس میدی که خیلی برات مهمه‌ ..

من انقدر دوستت دارم که سهراب سپهری میگه: در رگ هایش من بودم که می‌دوییدم.

نوشته بود: «آدم هایی که یک روز عاشق هم بودن؛ نمی تونن دوست معمولی بشن، چون قلب همو شکستن؛ و نمی تونن دشمن همدیگه هم بشن، چون قلب همدیگرو لمس کردن. ‏و تا همیشه می شن "غریبه ترین آشنا" برای هم.» و این فکت ترین تکستی بود که تا الان خونده بودم.

وقتی آدم یک نفر را دوست داشته باشد بیشتر تنهاست. چون نمیتواند به هیچ کس جز به همان آدم بگوید که چه احساسی دارد.

همیشه کنار گذاشتن به معنای دوست نداشتن نیست. یه وقتایی بیخیال آدما میشی چون میبینی دارن به معنای واقعی روحت رو خسته میکنن.

خسرو شکیبایی حرف قشنگی میزنه: «عمر با ارزش ترین داراییِ آدمه. اگه کسی برات وقت گذاشت، یعنی داره از ارزشمندترین و غیرقابل تکرارترین چیزی که داره، خرجت می کنه! پس قدرشو بدون...!»

‏حقیقتا موسیقی خیلی بیشتر از آدما گردن ما حق داره؛ همون اندازه که به موسیقی پناه بردیم و آروممون کرده، آدما حالمون رو بد کردن!

چرا دلِ آدم باید برای کسی که تا میتونسته بهش آسیب زده تنگ بشه ؟! 00:00

کاش یه غده تو قلبمون داشتیم که به موقع لیدوکائین ترشح میکرد، خیلی جاها باید بی حس بود.

‏اگه که تو زندگیت به این جمله برسی : «هیچکس برای نجات من نمیاد» تازه به نقطه شروع بلوغ فکری رسیدی .

یه‌شبایی تو زندگیِ آدمیزاد هست که بعد از ساعت‌ها فکر و خیال، به خودش میاد و میبینه روحش، از اعماق وجود داره گریه میکنه، ولی از چشماش هیچ اشکی نمیاد...

ولی از من می‌شنوی تو زندگیت سعی کن کلمه ی "نه" رو، از یه نفر دوبار نشنوی.

به نظرم هيچى تو زندگی، مهم تر از «به موقع بودن» نیست.

یه دیالوگی هم توی فیلمِ mother بود که ميگفت: «تو هیچ وقت عاشقِ خودِ من نبودی، عاشقِ این بودی که من این همه دوسِت دارم». و چقدر آدما تو زندگیمون موندن، فقط به خاطر اینکه دیگه هیچکس اندازه‌ی ما دوسشون نداشت.