𝚙𝟷𝚕𝚕𝚊𝚗𝚎𝚝

Բոլորն էլ ուզում են այն, ինչ կորցրել են կամ չեն ունեցել: Ինչ որ ունեն կամ չեն կորցրել՝ ձանձրալի է:

Մարդկանց թվում է, թե լավ գիտեն իրենց հարազատներին:

Երևի այնքան էլ բարի բան չէ` հիշեցնել կորցրածը:

Խոսքով հեշտ է, խոսքով ամեն ինչ հեշտ է:

Նախանձող մարդկանց ես չեմ հասկանում Շնչելս նրանց հանգիստ չի տալիս, Իսկ երբ տեսնում են հանկարծ ժպտալիս, Թնդում են.–Տեսեք, մեզ ծաղր է անում։ Հիվանդանում եմ՝ ցնդում են, պայթում, —Սուտ է, ասում են, ձեւեր է թափում, Փորձում եմ մեռնել, մեռնում են խանդից Եվ մռնչում են,–մեռնողը չէ նա, Դիտմամբ է մեռնում, որ անմահանա։ Հ. Սահյան

Հիմա աշխարհում ամեն ինչ ունես ինձանից բացի։ Հիմա հարց տուր ինքդ քեզ, աշխարհն առանց ինձ արդյոք պե՞տք է քեզ...

Որովհետև գեղեցկությունն ու երջանկությունը ոչ մի ընդհանուր բան չունեն իրար հետ...

Շա՜տ կուզեի, Որ նա սիրել կարողանար

Կա մի աշխարհ մեր աշխարհում՝ Ինձ հարազատ, ձեզ անծանոթ:

Շատ անգամ նույնիսկ ատելությունը Շուռ տված սիրո պատկեր է կրում

Ով անցյալ ունի' չի կարող հիշողություն չունենալ:

Անհնար է ապրել առանց հիասթափման

Ինչքան աղքատ են միտքն ու զգացումը, նույնքան պերճ ու սիրուն են դառնում բառերը.

Դու սիրո հետ միշտ հաշտ ապրիր

Կյանքում ինչ որ ցանկանում ես` արա կամքով քո սրտի

Հակառակորդին խնայելը նշանակում է դավաճանել «ընդհանուր երջանկության»։

Կարևորն այն չէ, թե հին կամ նոր կյանք է պատկերվում, կարևորը պատկերելու մեջ նոր ձև ստեղծելն է։

Փակեց աչքերը: Բայց մարդ մի՞թե աչքերով է քնում: Ուզում ես անգամ կարիր մարդու կոպերը, մեկ է, երբ միտքն արթուն է, չի օգնի:

Սիրո մասին բարձր կարելի է ասել կատակով:

Փիլիսոփայում են նրանք, ովքեր չեն կարողանում ապրել: